ΕΠΕΜΕΝΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ

                                                                          Φλύα 6.10.12

Επέμενε να είναι πρακτικός

Όπως το ήθος

Ενός ακροκέραμου ή

Η τελευταία γραμμή του Μιρό.

      
 ****************

Ήρθε κάποτε κάποια στιγμή

Που χωρίς να τους αντιπαθεί

Τίποτε δεν του άρεσε

Από τους ανθρώπους.

Σα να ησύχασε.

Ενώ έφερε ακόμη τη μορφή τους

Σιωπηλά είχε αποσυρθεί

Από τα ανθρώπινα.

Δεν ήτο αναχωρητής ή

Έγκλειστος.

Απλώς εσημείωνε

Άλλη μία καμπή στο ταξείδι του.

                        ***************************************************

Εγνώριζε ή το είχε νοιώσει

Ότι υπήρχε μία κάθετος

Που εμπεριείχε

Όλες τις παράλληλές της.

        
*******

Είπε , άστο γι αργότερα

Όταν θα τελειώσουν οι έγνοιες της ανάγκης

Όταν –οικειοθελώς-

Όλοι θα εκπαιδευθούν

Εις την Ελληνικήν.

************************

Έχει μια σημασία

Η Σημασία.

Είπε,

Υπάρχει ένα τέλος στη γνώση

Υπάρχει ένα τέλος στην αγάπη

Υπάρχει ένα τέλος στη θέληση

Είναι ,

Μία καμπύλη που θραύει τον εαυτό της

Κι αρχίζει να συνεργάζεται με σιωπές

Εκεί .

***************************

Ε, και τώρα

Τώρα τι;

Ε, τώρα δεν οφείλεις σε κανέναν και

Κανείς δε σου χρωστάει τίποτα.

*****

 Επειδή δεν εύρισκε ήλιο να πάει

Δημιούργησε έναν δικό του

*****

Αλήθεια ,είπε

Όταν δεν επικρίνεις πια

Μπορείς να επιβιώσεις;

Ή

Αυτός είναι ο τρόπος

Να ζεις

*******

Είχε φτάσει στο σημείο

Μόνον να στοχάζεται

Αυτό τούτο ήταν η Πράξις του.

*****

Είχε τόσο οδηγηθεί στην απλότητα

Που και τα ρούχα του ήτανε μια υπερβολή

ας μη μιλήσουμε και για το σαρκίο το ίδιο.

****

Και τώρα που γράφει

Πολύ του φαίνεται

******

Ήταν εκεί που το ύψιστο συναντούσε το ελάχιστο και τίποτε άλλο δεν υπήρχε παρά μόνον ο σιωπηλός τόπος με τα κύματα 

28.10.12

*********

Με ανοιχτά τα τυφλωμένα μου μάτια

Κατοίκησα την Ιλιάδα και την Οδύσσεια

*********

'Αστο, αφησέ το αυτό το χέρι, ας μη χαϊδεύει πιά τα βράχια.

********

ΩΣ ΕΑΝ

ΩΣ  ΕΑΝ

Στον Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗ

του Ιωάννη Ψάρρα

Του ήρεζε πολύ ο ήχος του βιολεντσέλο.

Δεν υπήρξε καμμία προδιαγραφή για τούτο.

Η οικογένειά του εξόχως λαϊκή.

Ήτο όμως νέος.

Εικοσιτριών ετών μελαγχολικός.

Και εντός του θέρους ακόμη.

Δεν εγνώριζε- πως άλλωστε-

ότι το σώμα αυτό,

των εικοσιτριών Αυγούστων,

δεν έκαμνε για τις βόρειες χώρες

για εκείνους τους μακρόσυρτους

βαρείς ήχους

αλλά

για τα  δροσερά δάπεδα 

στα εκκλησάκια των νησιών μας ,

εντός του Αυγούστου πάντοτε-

Αύγουστος ήταν-

εκεί

για άλλες , μακρόσυρτες φωνές,

εξαίσιες,

ηδονικές φωνές

κι αγαπημένες.

Ενα χαμένο άγνωστο φιλμ, Πρόσφυγες του 1922, Σμύρνη - Thessaloniki Arts and Culture

Ενα χαμένο άγνωστο φιλμ, Πρόσφυγες του 1922, Σμύρνη - Thessaloniki Arts and Culture

ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ

ΛΙΜΝΗ ΕΥΒΟΙΑΣ

6^η μαϊου 2013

13.23

Εγώ που σε αγάπησα

Εγώ που σ’αγαπάω

Είδα να σκίζετ’ η καρδιά μ’

Το χώμα σα κοιτάω.

Και γλέπω εκεί

Κάτω στη γης

Εσένα ακουμπισμένο

Να μη γελείς

Να μη θρηνείς

Ακούνητο και ξένο.

Λέγω:

Δεν είναι πια αυτός

Δεν είν’ ο άνθρωπός μου

Δεν ημπορεί νάχει χαθεί

Το φως των οματιών μου.

Θα είν’ απ’ τα ονείρατα

Που γλέπω κάθε βράδυ

Από αυτά που σκιάζομαι

Κει μέσα στο σκοτάδι.

Εδώ δε πορπατούσαμε

Εκεί δε χαϊδολόγιαμ’

Πιο πέρα δε σε κοίταζε

Κι ομόρφαινε η μέρα μ’;

Τι ήταν’ αυτό που έγινε

Τι ν’ τούτο που γινιέται

Γιατί να φεύγουν τα κορμιά

Κι αυτό π’ αποθυμιέται;

Ποιά αδικιά το φούρνισε

Ποιά ξύλα καιν’ ακόμα

Ποιός άχαρος χάρος θεός

Σκάβει πάντα το χώμα;

Καϋμένε ανθρώπου που ποθείς

Που πεθυμάς τη ζήση

Κανένα πλάσμα ζωντανό

Σα έρθει δε θα ζήσει.

Του πρέπει ο Νόμος ο σκληρός

Ο πιο κακός κι αχρείος

Που μοιάζει νάναι πα στη γης

Ο πιο γνωστός κι οικείος.

Μόνο που εδώ τον βρήκαμε

Δεν ξέραμε οι έρμοι

Όταν τ’αποφασίσαμε

Τι πιο κακό να σέβρει.

Και κατοικήσαμε στη γης

Με άγνοια μεγάλη

Κουρκούτι είχε το μυαλό

Και άδειο το κεφάλι.

Σα μάθαμε τα βήματα

Και τα κακά μαντάτα

Ήτανε πλια πολύ αργά

Για ν’ αλλαχτεί η στράτα.

Ότι κι αν πεις

Ότι κι αν πω

Δε με παρηγοράω

Τα ξέρω τα χαϊρια μας

Τα έμαθα τα χνέρια

Θα φύγω απ’ τον τάφο μου

Με αδειανά τα χέρια.

Και να το διείς

Να το θυμθείς

Ιγώ δε θα ξανάρτω

 Να καίγετ’ ούλος ο ντουνιάς

Που να βοά η πλάση

Τα έμαθα τα πράμματα

Στου φεγγαριού τη χάση.

Κι όποιος τα μάθει μια φορά

Καλό να τα θυμάται

Της μνημοσύνης το νερό

Να πίνει πριν κοιμάται.

Δεν είν’ εδώ για ψόμματα

Δεν είναι για παιχνίδια

Σα βγεις από τη σήραγγα

Τελειώνουν τα χατήρια.

Σα βγαίν’ μονάχο το κορμί

Και σβύνουνε τα σπίρτα

Μια άηχη βαθειά φωνή

Βγαίνει από τα στήθεια.

Δε την ακούει ποτέ κανείς:

 ‘τι τόθελα και ήρτα’;

Του Ιω'αννη Ψάρρα

Λ'ιμνη ΕΥΒΟΙΑΣ

10 μαϊου 2013 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ’

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ

Από ποιο γράμμα ν’ αρχίσει κανείς;

Ποια γραμματοσειρά;

Θα έρθουν τα χρόνια που οι άνθρωποι όλο και πιο πολύ θα θέλουν να είναι ακριβείς, ειλικρινείς ίσως, τυπολάτρες εντέλει.

Θα έλθουν τα χρόνια της σκληρής νόησης , με τον  αιχμηρό αστεισμό μιας παρατεταμένης ευφυίας που δεν θα δίνει λογαριασμό σε κανένα , θα έρθουν τα χρόνια του ακρωτηρίου που αυτάρεσκα θα εναντιώνεται στο πέλαγο.

Θα έρθουν τα χρόνια της νοσταλγίας της ασάφειας που περιέπλεξε μεν τον κόσμο μα και που τον έκανε και τον διατηρούσε φοβισμένο , ντροπαλό και αδαή.

Θα έρθουν τα χρόνια της ανερυθρίαστης αλήθειας , του τίποτα πια να μην παραμένει κρυφό, της γνώσης του απολύτου ενταφιασμού του απόρρητου.

Θα έρθουν τα χρόνια της θρησκείας χωρίς θρησκεία.

Θα έρθουν τα χρόνια  που τώρα είναι.

                                                                                              11-12-06-Φλύα-06.00