E=mc tetragono

ΣXETIZEΣΘAI

2012-02-03T14:54:00.000+02:00

Σχετίζεσθαι

Του Ιωάννη Ψάρρα

Οι απομακρύνσεις των μέχρι τώρα ιδεολογιών αφήνουν ένα κενό,έναν απύθμενο φόβο και δημιουργούν την παγωμένη ατμόσφαιρα, όσο και το ψύχος που νοιώθει σήμερα η ανθρωπότητα και βιώνουν τα σώματα μας.

Οι ιδεολογίες που επετέλεσαν το έργο τους αιωρούνται ως άδεια όστρακα πάνω από τον κόσμο.

Είναι νεκρές και ψευδείς, πλέον.

Ήταν όμως αυτές που θέρμαιναν τους ανθρώπους μέχρι τώρα.

Έρχονται, ήρθαν , τα χρόνια του ψύχους.

Του κοσμικού ρίγους.

Βαθιά, μέσα στα κόκκαλα των όντων, αυτή η παγωνιά.

Τα ψεύδη των ιδεολογιών που ζέσταιναν τα κορμιά, τέλειωσαν.

Η ερημία επιστρέφει στα σώματα, μαζί με το τέλος του ψεύδους των

–ισμών.

Εδώ και όλο το ανάγαπον του είδους συσσωρευμένο.

Η Αλήθεια είναι ψυχρή, πολύ ψυχρή.

Εδώ, όμως, και το τέλος της απομόνωσης.

Κι έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι,

που χρόνους πολλούς τα είπανε αγάπη και τα μαγάρησαν.

Έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι,

με το ιώδες άρωμα στον αέρα.

Έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι,

με τα θερμά κορμιά και τα ξεκούραστα σώματα.

Έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι.

Τα χρόνια τα δικά μας.

Τα Ανθρώπινα τα χρόνια μας.

Mαγκρίτ

Μόσυχλος

Οι μέρες περνούν.

Τα τριήμερα, τα νιάμερα

μέρες μετά το θάνατο και

τη σφαγή του εαυτού μου

από την άγνοια και

τις θεωρίες των αιώνων.

Θυμώνω.

Με ιερή οργή

τα κύτταρα που ερημώθηκαν

από το φόβο και τις εξουσίες

εξεγείρονται.

Και μαζί

οι δυνάμεις του Πυρός

με τα ηφαίστεια όλα να ξυπνούν.

‘Θα γίνει του Φωτός’.

Κι ένα αντρίκιο,

χαλαρό,

ευθυτενές σώμα,

επιτρέπει στη ροή

το έργο να επιτελέσει

το άρτιο.

Μόσυχλος, το όνομα του αρχαίου ηφαιστείου της Λήμνου.

Από τη Συλλογή, ‘Γηγενές Πυρ’, Λήμνος 2000, εκδόσεις ΣΥΝΘΕΣΙΣ.

2011-11-19T20:39:00.000+02:00

ΣΧΕΤΙΖΕΣΘΑΙ

2011-11-07T09:54:00.000+02:00

Σχετίζεσθαι

Του Ιωάννη Ψάρρα

Οι ιδεολογίες που επετέλεσαν το έργο τους αιωρούνται ως άδεια όστρακα πάνω από τον κόσμο.

Είναι νεκρές και ψευδείς, πλέον.

Ήταν όμως αυτές που θέρμαιναν τους ανθρώπους μέχρι τώρα.

Έρχονται, ήρθαν , τα χρόνια του ψύχους.

Του κοσμικού ρίγους.

Βαθιά, μέσα στα κόκκαλα των όντων, αυτή η παγωνιά.

Τα ψεύδη των ιδεολογιών που ζέσταιναν τα κορμιά, τέλειωσαν.

Η ερημία επιστρέφει στα σώματα, μαζί με το τέλος του ψεύδους των

–ισμών.

Εδώ και όλο το ανάγαπον του είδους συσσωρευμένο.

Η Αλήθεια είναι ψυχρή, πολύ ψυχρή.

Εδώ, όμως, και το τέλος της απομόνωσης.

Κι έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι,

που χρόνους πολλούς τα είπανε αγάπη και τα μαγάρησαν.

Έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι,

με το ιώδες άρωμα στον αέρα.

Έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι,

με τα θερμά κορμιά και τα ξεκούραστα σώματα.

Έρχονται τα χρόνια του Σχετίζεσθαι.

Τα χρόνια τα δικά μας.

Τα Ανθρώπινα τα χρόνια μας.

Μόσυχλος

Οι μέρες περνούν.

Τα τριήμερα, τα νιάμερα

μέρες μετά το θάνατο και

τη σφαγή του εαυτού μου

από την άγνοια και

τις θεωρίες των αιώνων.

Θυμώνω.

Με ιερή οργή

τα κύτταρα που ερημώθηκαν

από το φόβο και τις εξουσίες

εξεγείρονται.

Και μαζί

οι δυνάμεις του Πυρός

με τα ηφαίστεια όλα να ξυπνούν.

‘Θα γίνει του Φωτός’.

Κι ένα αντρίκιο,

χαλαρό,

ευθυτενές σώμα,

επιτρέπει στη ροή

το έργο να επιτελέσει

το άρτιο.

Μόσυχλος, το όνομα του αρχαίου ηφαιστείου της Λήμνου.

Από τη Συλλογή, ‘Γηγενές Πυρ’, Λήμνος 2000, εκδόσεις ΣΥΝΘΕΣΙΣ.

ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΤΕ ΜΑΝΟ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ/ΓΕΝΝΕΘΛΙΟΣ ΗΜΕΡΑ/23.10.1925/ΞΑΝΘΗ

2011-10-23T19:37:00.000+03:00

Αρχαία Βία Προγονική

Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Πρώτη εκτέλεση: Έλλη Πασπαλά & Ηλίας Λιούγκος ( Ντουέτο )

Ουραγοί μιας ιδέας πληρωμένης

ουρανοί μιας ημέρας πληγωμένης

κυνηγήσαμε λάφυρα και τρόπαια

και τρυγήσαμε πάθη αποτρόπαια.

Ω ελπίδες ασπίδες ανθρώπων τυφλών

ω ελπίδες λεπίδες προσώπων διπλών

πώς γινόμαστε ευθύς σαν μας πιάνει η δειλία

για τα όρνεα της γης φονικά εργαλεία.

Ω ελπίδες τυφλών ω ασπίδες δειλών

ω ρυτίδες τρελών.

Ζηλωτές μισθοφόροι μαύρης βίας

σταυρωτές λογχοφόροι σάρκας Θείας

λανθασμένες κινήσεις πάλι κάνουμε

το στερνό μας παιχνίδι τώρα χάνουμε.

Από τις 'Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς',1983

Φοβού τους Ποιητές

2011-08-22T09:30:00.001+03:00

2011-08-21T19:02:00.000+03:00

Το ποίημα

είναι

η κάθετος απεικόνησις

ενός

μελλοντικού συμβάντος.

ΙΕΡΑ ΟΡΓΗ/ ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

2011-06-05T11:58:00.000+03:00

Σύναξις

Έρχεται κάποτε ο καιρός

που οι σιωπηλοί λαμβάνουν θέσεις.

Τότε εξακοντίζουν τα βέλη του Λόγου

ελκύουν τις στρατιές των ποιητών

και όλα τα αγαθά 'εργα των αιώνων.

Αγρυπνία ψυχών συντελείται.

Όποιος ξεχάστηκε

θα λησμονηθεί.

2011-05-29T19:19:00.002+03:00

Η ΗΔΟΝΙΚΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Του Ιωάννη Ψάρρα

Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.

Έτυχε να ΄ναι τα χρόνια δίσεχτα¨

πόλεμοι χαλασμοί ξενιτεμοί¨

κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά

κάποτε δεν τα βρίσκει¨

το κυνήγι ήταν καλό στα χρόνια μου,

πήραν πολλλούς τα σκάγια¨

Γιώργος Σεφέρης : ΚΙΧΛΗ, το σπίτι κοντά στη θάλασσα

Μεταφέρεται η θλίψη¨ με τον άνεμο. Από άτομο σε άτομο κι από γενιά σε γενιά.

Μεταφέρεται και ο νόστος της¨ σαν το μόνο σημαντικό γεγονός της ζωής.

Ηδονικά παραμένει κανείς στην νοσταλγία της.

Καθηλώνεται εκεί¨ γίνεται πέτρα.

Μέσω αυτής επιβεβαιώνει την ύπαρξή του. Η μνήμη ξέρει μόνον αυτή. Παραμένει σ’ αυτήν.

Ότι και να κάνει ένα άτομο ή ένα Έθνος από αυτήν εκκινεί, σ’ αυτήν έχει αναφορά.

Δεν την επεξεργάζεται όμως, δεν εμβαθύνει, δεν ψάχνει για τα αίτια, αποφεύγει τη μετωπική σύγκρουση μαζί της,την παραδοχή, το αναπόφευκτον μιας οδυνηρής αποκάλυψης.

Και γιατί να το κάνει;

Κι αν το κάνει τι άλλο πιό δυναμικό, πιό ιστορικό, πιό εντυπωσιακό θα έχει να βάλει στη θέση της;

Την πεζή καθημερινότητα

ή την επικίνδυνη και μη αναγνωρίσιμη εισροή της χαράς;

Χίλιες φορές αυτό που ξέρουμε, αυτό που μας δώσανε.

Έτσ’ τα βρήκαμε παιδάκι μ’, τι θες και τα σκαλίζ’ς;’, όπως μου έλεγε και η γιαγιά μ’ η Ειρήνη, η Μπαμπίνενα , που ‘χε ζήσει και τους δυό διωγμούς ,στο μικρό νησάκι της Κούταλης[όλο κι όλο 8 τ.χιλ] και που στον πρώτο την είχαν πάει μαζί με όλο το χωριό μέχρι μέσα στο Μιχαλίτσ’ και χάσανε μανάδες ,πατεράδες ,αδέλφια κι όσοι γυρίσανε ,πιάσανε πάλι από την αρχή ,να καθαρίζουνε τις πεζούλες, να καλαφατίζνε τα καίκια, να ασβεστώνουνε τα σπίτια.

Δεν τον πήραμε χαμπάρι εκείνον τον πρώτο το διωγμό.Νομίζαμε ότι μπόρα ήτανε και πέρασε.

‘Το ξύλο αυτό που δρόσιζε το μέτωπό μου

τις ώρες που το μεσημέρι πύρωνε τις φλέβες

σε ξένα χέρια θέλει ανθίσει. Πάρ’ το, σου το χαρίζω¨

δες, είναι ξύλο λεμονιάς…’

Γιώργος Σεφέρης: ΚΙΧΛΗ, το ναυάγιο της ‘Κίχλης’

Μπορεί ακόμα και να έχουμε την ηδονική θλίψη ενός λαού που παραμένει νωχελικός νοσταλγώντας μια παιδική ηλικία- όσο οδυνηρή κι αν υπήρξε- αρνούμενος πεισματικά να αποταυτισθεί απ’ αυτήν. Αρνούμενος να ενηλικιωθεί, αποδεχόμενος το τέλος μιας πράξης και ενός θανάτου που έχει προ πολλού συντελεσθεί και την οποία τελετή αλαζονικά αποποιείται και επιδεικτικά αρνιέται να παρευρεθεί, θρηνώντας γοερά και ομαδικά το τετελεσμένον,επιμένοντας έτσι στον κατακερματισμό της ύπαρξης και στη μη σύνθεσή της.

( Για ένα άτομο και ένα Έθνος αυτή η παραμονή είναι το μέγα εμπόδιο και η μεγάλη καθυστέρηση στην κατάφαση της ζωής.)

Η μη αποφασιστική ατομική και συλλογική επεξεργασία και ο ενσυνείδητος απεγκλωβισμός από την ηδονική αυτάρεσκη και αυνανιστική παραμονή στη θλίψη είναι –δυστυχώς- η σύγχρονη μεγάλη ιδέα ( πλάνη ) του γένους των Ελλήνων.Και αυτή η βαθιά πληγή,η βαθιά λύπη, η πίκρα έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνον με το κορυφαίο γεγονός της σύγχρονής μας ιστορίας , τη Μικρασιατική καταστροφή ή τον Ξεριζωμό.Εγώ έτσι τον λέω.Αυτό το ΞΕ μπροστά απ’ τη ρίζα, τα λέει όλα.Όσο ψιλό, όσο δυνατό όσο όμορφο κι αν είναι το πλατάνι, η βελανιδιά, το κυπαρίσσι, δίχως τη ρίζα, χωρίς τα γονιμοποιά στοιχεία του χώματος, μαραζώνει.

Χρειαζόμαστε ,ως άτομα και ως ‘Εθνος, άμεσα να κοιτάξουμε αυτή τη ρίζα μας, όχι γεωγραφικά πια, αλλά στον τόπο μέσα μας, στην καρδιά μας, στα νεύρα μας, στο αίμα μας ,να βρούμε αυτή τη ρίζα της πίκρας, να προσ-φύγουμε εκεί, προσ-φυγες εμείς ,αγκαλιάζοντας αυτή την πληγή και επουλώνοντάς την καταφάσκοντας και αποδεχόμενοι τη θλίψη μας.

Είναι επιτακτική η ανάγκη να σταματήσει η επέλαση προς τα ανατολικά της λύπης μας και θαρραλέα να επαναστατήσουμε ενάντια σε μια νοσταλγία που μας καθηλώνει τόσο στις μεταξύ μας σχέσεις, όσο και στην ευφυία μας, τη δημιουργικότητά μας, μας κλείνει την καρδιά και μας αφήνει έξω από την επικείμενη εισροή της ζωής.

Μπορούμε να μετουσιώσουμε αυτή την οδύνη ,γιατί αυτή η οδύνη έχει κατακρατήσει εντός μεγατόνους αγάπης, καλής θέλησης και αλληλεγγύης, που περιμένουν την ώρα και τη στιγμή για να εκδηλωθούν και να μας μεταμορφώσουν!.

( Η όλη εισήγηση έχει την υποσημείωση του κατεπείγοντος.)

Είναι θλιμμένο το Έθνος μας.

Βαθιά θλιμμένο, μ’ ένα μελαγχολικό, χρόνιο πένθος.

Η αποδοχή και η επιμελής επεξεργασία της θλίψης μας: ιαματική.

Η παραμονή μας στην ηδονική νοσταλγία της: μια νέα ( ψυχολογική ) Μικρασιατική καταστροφή.

Η καρδιά του Σκορπιού βασίλεψε,

ο τύραννος μέσα απ’ τον άνθρωπο έχει φύγει,

κι όλες οι κόρες του πόντου, Νηρηίδες, Γραίες

τρέχουν στα λαμπυρίσματα της αναδυομένης

όποιος ποτέ του δεν αγάπησε θ’ αγαπήσει,

στο φως¨

Γιώργος Σεφέρης: ΚΙΧΛΗ, το φως

29-Μαίου-2011

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ

2011-04-23T12:38:00.000+03:00

Εξαιτίας της παγκόσμιας γοητείας [των παγκόσμιων αυταπατών]

ο αληθινός σκοπός και το ιδεώδες που τέθηκε ενώπιον των πλανητικών μας δυνάμεων από

την παν-δημιουργική Θέληση, διαστρεβλώνεται από πολλούς ανθρώπους.

Δεν είναι πολωμένοι στη θεία θέληση αλλά είναι προς το παρόν επικεντρωμένοι στις προσωπικότητές τους κι επομένως μόνο λίγοι εκτιμούν την ομορφιά της αποσκοπούμενης ομαδικής ζωής, ομαδικού σκοπού κι ομαδικής συγχώνευσης.

Η ομαδική ζωή τείνει στην εκπλήρωση της ελεύθερης θέλησης για υπηρεσία και της ελεύθερης υποταγής της κατώτερης θέλησης στον ανώτερο σκοπό σε ομαδικό σχηματισμό.

Όμως μέσω της προσεγγιζόμενης γοητείας[=θυμαπάτης] η ομαδική αυτή δραστηριότητα και ζωή διαστρεβλώνεται σε επιβαλλόμενη θέληση και στην έννοια του υπερ-κράτους.

Αυτή προκαλεί τη φυλάκιση του νου και τον περιορισμό κάθε ελευθερίας, κάθε ελεύθερης σκέψης κι ελεύθερης θέλησης.

Ο άνθρωπος αιχμαλωτίζεται απ’ το ανθρωποποίητο κράτος.

Αυτό δίνει ένα κλειδί σε πολλά απ’ όσα συμβαίνουν σήμερα και στην ξεροκέφαλη πορεία των γοητευμένων ανθρώπων, στην ακαμψία των ατόμων για τους χωριστικούς, εσφαλμένους ιδεαλισμούς τους και για την αποδοχή τους της επιβολής ενός κανόνα ζωής και μιας τάξης ζωής που επιβάλλεται πάνω τους με τη δύναμη και δεν είναι ελεύθερη έκφραση ενός ελεύθερου ανθρώπου.

Η ίδια επίσης δύναμη φέρνει σε άλλους ανθρώπους και άτομα ένα μέτρο φώτισης – μια φώτιση που αποκαλύπτει:

1. την υποκείμενη σύνθεση,

2.υποδεικνύει το δυαδισμό που πρέπει τελικά να εξαφανισθεί και

3.υποδεικνύει επίσης το μυστικό των ορθών ανθρώπινων σχέσεων.

Α.Η μια αντίδραση προκαλεί την εφόρμηση των υλιστικών συστημάτων της ζωής, της σκέψης και της επιθυμίας, που ορμούν τυφλά μπροστά με τη δύναμη της ώσης τους και δημιουργούν μια σκηνή ισχυρής έκφρασης κι ενεργού κίνησης·

Β.η άλλη εκδηλώνεται σ’ ένα μακρινό όραμα δυνατότητας και μια σταθερή κίνηση προς τα εμπρός παρά τους άμεσους κινδύνους και δυσκολίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ:ΤΑΥΡΟΣ

Αυτό το κυπαρίσσι δεν λέει να τελειώσει.

2011-04-06T21:21:00.001+03:00

2011-04-06T21:13:00.002+03:00

Από ποιο γράμμα ν’ αρχίσει κανείς;

Ποια γραμματοσειρά;

Θα έρθουν τα χρόνια που οι άνθρωποι όλο και πιο πολύ θα θέλουν να είναι ακριβείς, ειλικρινείς ίσως, τυπολάτρες εντέλει.

Θα έλθουν τα χρόνια της σκληρής νόησης , με τον αιχμηρό αστεισμό μιας παρατεταμένης ευφυίας που δεν θα δίνει λογαριασμό σε κανένα , θα έρθουν τα χρόνια του ακρωτηρίου που αυτάρεσκα θα εναντιώνεται στο πέλαγο.

Θα έρθουν τα χρόνια της νοσταλγίας της ασάφειας που περιέπλεξε μεν τον κόσμο μα και που τον έκανε και τον διατηρούσε φοβισμένο , ντροπαλό και αδαή.

Θα έρθουν τα χρόνια της ανερυθρίαστης αλήθειας , του τίποτα πια να μην παραμένει κρυφό, της γνώσης του απολύτου ενταφιασμού του απόρρητου.

Θα έρθουν τα χρόνια της θρησκείας χωρίς θρησκεία.

Θα έρθουν τα χρόνια που τώρα είναι.

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙ

2011-03-27T22:02:00.001+03:00

21-3-2011

2011-03-20T23:04:00.003+02:00

Συγχωρέστε με

Δεν όργωσα

Δεν έφτιαξα ένα πεζούλι

Δε μάτισα δίχτυα.

Κάτι ολιγόστιχα μόνον.

Αυτά:

η Πράξις.

2011-03-16T10:00:00.002+02:00

1.Ο θάνατος είναι ένα συνεχές.

2. Ως συνεχές εμπεριέχει και εμπεριέχεται στο Όλον.

3. Ως Όλον είναι συνώνυμος με την ενότητα.

4. Ως ενότης σκοπεύει στη Σύνθεση και

5. Ως Σύνθεσις βιώνεται.

Δια αυτού τούτου του βιώματος της Συνθέσεως – εξαίφνης –

τελειούται ο επίγειος πόνος.

Το όν καθίσταται απλά συνδημιουργό.’

2011-03-06T19:11:00.002+02:00

Όλα επανέρχονται

Έως ότου

Μια Κοσμολογική Σταθερά

Κατοικήσει το κωνάριο

της ανθρωπότητας

Οι παλαιοί την έλεγαν αγάπη

Από τούδε και στο εξής

Θα ονομάζεται

Σύνθεσις.

2011-02-27T21:48:00.000+02:00

ΤΟ ΙΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Του Ιωάννη Ψάρρα

...που έφτασα στο σημείο να ονειρεύομαι για τον άνθρωπο

μια καινούργια Σαρακοστή, όπου να νηστεύει όλους τους

καρπούς της επικαιρότητας και να μη συντηρείται παρά

μόνον από τη στοιχειακή έννοια των πραγμάτων και τη

μεταφυσική τους προέκταση.

‘Ιδιωτική οδός.’

Μπορεί να είναι βλάσφημον και ανίερον να μιλά κανείς ή και να γράφει για το Ιερό.

Το φρονιμότερον είναι η σιωπή.

Οι λέξεις είναι εφευρέσεις των ανθρώπων, νεκρές εν πολλοίς για μια τέτοια επαφή και δεν αγγίζουν καν την ουσία.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων την περιγράφουν.

Δεν λέω ότι δεν βοηθά η περιγραφή του , ως ενημέρωση ίσως, ως υπενθύμιση , ως κινητοποίηση ,ως σκούντημα στον ώμο ότι υπάρχει κι αυτό , κυρίως αυτό.

Το Ιερόν βιώνεται, βιώνεται εν σιωπή.

Δεν έχει μορφή. Η μορφή είναι απόρροια του Ιερού, το περικλείει και το συσκοτίζει.

Η ΄ρύπανσή΄ του επήλθε από τις επιχωματώσεις.

Το Ιερόν είναι η πρωταρχική πηγή, η ουσία του καθενός στον Κόσμο, το κέντρο απ΄ όπου απορρέουν όλα, η σε απομωνομένη ενότητα οντότης εντός ημών.

Η έννοια ,το βίωμα της ενότητας και της σύνθεσης.

Φαίνεται όμως ότι έχουν χαθεί ή έχουν λησμονηθεί όλα αυτά από τον κόσμο.

Φαίνεται σαν ο κόσμος να θέλει να ζει άδοξα, ανίερα ,στις παρυφές των πραγμάτων,να μη νοιάζεται να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο αφηρημένο και στο συγκεκριμένο,ανάμεσα στο κτιστό και στο άκτιστο.

Φαίνεται σαν να μην έχει την αίσθηση ότι υπάρχει αυτή η απόσταση,ή σα να μη θέλει

να καταβάλει το μόχθο και το χρόνο για να κτίσει τη γέφυρα ανάμεσά τους ή σα να μην ξέρει ότι καμμιά φορά χρειάζεται μιαν απόφαση μόνον: Να ζήσω Ιερά.

Ήγουν : να διακινδυνέψω. Τι ;

Την άπασα ιστορία μου,την ιστορία του γένους μου.

Να κατα-στραφώ και να μεταμορφωθώ.(Ως συνώνυμα μου φαίνονται αυτά.)

Να φτάσω στα άκρα την ποιότητα της φύσης μου.

Να είμαι και να πράττω οικοιοθελώς και δια βίου το Ωραίον, το Αγαθόν και το Αληθινόν.Δηλαδή την τριαδική έκφραση του Ιερού.Τις ιερές ποιότητες του Ιερού.

Να υπενθυμίσω στον εαυτό μου τα αγαθά έργα των αιώνων,να μετάσχω στο ωραίον του κόσμου και ως δίκαιος να ετυμηγορήσω υπέρ της αληθείας.

Να με χαρώ γι αυτό που είμαι:κομιστής φωτός,εκπάγλου ομορφιάς θνητός ,κάτοικος εξωτερικού αιώνες τώρα.

‘ΚΑΤΟΙΚΗΣΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ που ‘βγαινε από την άλλη, την

πραγματική, όπως τ’όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου.

Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί

να τηνε βλέπω.Τόσο λίγη έμοιαζε΄ τόσο άπιαστη.

Περνώντας ο καιρός όλο και τη δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς

σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση

τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λο-

φους καστανούς, Μοναστηράκια, κρήνες. Ως κι ένα περι-

βόλι ολόκληρο έβγαλα γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Η-

ράκλειτο κι Αρχίλοχο. Μά ‘ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα.

Κι έπιασα σιγά-σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την

καλύψω τη χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς ιδεί το κάλ-

λος. Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει’

‘Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ’

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Η φύση από μόνη της δεν επαρκεί για να πιστοποιήσει την ιερότητά της.

Γι αυτήν την πιστοποίηση της ιερότητας της φύσης και του κρυμμένου μυστηρίου της ζωής υπάρχει ο άνθρωπος.

Και από τους ανθρώπους όχι ο οποιοσδήποτε του είδους τους, παρά μόνον ένας:

Ο ποιητής.

Αυτός ιερουργεί ,αυτός αναδεικνύει,υπενθυμίζει και τεκμηρώνει το ιερόν της φύσεως.

Και μέσον αυτού αποδεικνύεται η ιερότης της ανθρωπίνης φύσεως καθώς και όλων των όντων.

Ο ποιητής είναι το κατ΄εξοχήν ον ,που συνδέει το όντως ον με τα πράγματα.

Το είναι με το γίγνεσθαι.

Είναι η γέφυρα.

Οι λέξεις με τις έννοιες που αναδύουν μέσω της ποίησης γεφυρώνουν ,το άκτιστον με το κτιστόν του κόσμου τούτου.

Ο ποιητής είναι αυτός που πράττει.

Φέρει σε ενσάρκωση τον Λόγον και τον τοποθετεί εντός της κοινότητας των ανθρώπων.

Διατηρεί τη μνήμη του Ιερού εντός της ιστορίας ,όντας ο ίδιος εκτός κατά την έμπνευσή του και εντός της κατά την καταγραφή και έκδοση της ποίησης.

Η εν σιωπή σύλληψη από τον ποιητή της ιερής- καθ΄εκάστην -στιγμής της μεγάλης έκρηξης και του αναπόφευκτου της αιωνιότητας τον καθιστά –εν πλήρει ταπεινότητι- τον μέγα οδηγό των ψυχών.

Κομιστής αυτός του ανεσπέρου φωτός, αποκαλύπτει και δωρίζει στους ανθρώπους τη χάρι και τους απεγκλωβίζει σιγά-σιγά από την ιστορική τους αυταπάτη: αυτή του φόβου του θανάτου.

Είναι ο κατ΄εξοχήν λυτρωτής και ελευθερωτής από αυτό το αρχαίο κακό.

ΛΑΚΩΝΙΚΟΝ

‘ Ο καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη

μου επέστρεψε στον ήλιο.

Κείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της

πέτρας και του αιθέρος,

Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.

Ώ λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,

Χειμώνα ελάχιστε,

Η ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Και στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ’ ένα μικρό τριζόνι

κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Ανέλπιστου’.

‘ ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ’

Κάθε ποιητής έχει μια εμμονή.Καταπιάνεται με κάτι συγκεκριμένο,εστιάζεται σ΄αυτό είναι ο φακός του ,που συγκεντρώνει το άπλετο φως που τον περιβάλλει.

Μ΄αυτή όμως και μέσον αυτής της εμμονής και εστίασης,επικεντρώνεται πρώτα ο ίδιος στην πηγή που τον γέννησε και μετά την προβάλλει προς τα έξω.Θέλει επίμονα να φανερώσει τι του αποκαλύφθηκε,ζητά συντρόφους να τα πει ,να δείξει.

Ο ποιητής δεν υπήρξε ποτέ μόνος.Ακόμα και αν αναφέρεται σ΄αυτό.

Ο ποιητής ευρίσκεται πάντοτε εν κοινωνία.Στη διαδρομή του πολλοί τον συνέδραμαν ώστε να του γνωσθεί το ά-λογο.Κοινωνώντας ο ίδιος με το αόρατο,κοινωνεί μετά τους άλλους.

Ο ποιητής διάγει βίον ιερέως και μύστου όλων των απανταχού και ανά τους αιώνας θρησκειών που εφηύρε η ανθρωπότητα.

Και λόγω αυτού τούτου του ιερατικού του παρόντος και της συλλογικής αρχετυπικής ιερουργικής μνήμης που τον διαπερνά,καταγράφει δια του λόγου και συμβολικά τα πραγματικώς πραγματικά συμβάντα των Κόσμων.

Η θέση του ποιητή είναι στο καθαρό ενορατικό πεδίο της ανθρωπότητας.

Είναι στον ενδιάμεσο χώρο. Ανάμεσα στο πνεύμα και στην ύλη.

Βιώνοντας ο ίδιος ότι είναι πνεύμα ύλη,χωρίς το διαχωρισμό τους ή την αυταπάτη της σχέσης ότι είναι χωριστά,καταξιώνεται να παραμένει στον ενορατικό χώρο - του δίδεται η Χάρις γι αυτό- χώρο όπου συλλαμβάνει τη σιγή,τα ‘κβάντα’ του Λόγου και κάνοντάς τα ποίηση τα ενσωματώνει στον κορμό του κόσμου.

Ειλικρινά δεν έχει για τον ποιητή μεγάλη σημασία αν διαβάζεται η ποίηση.

Αυτό επιτέλους πρέπει να κατανοηθεί και να λυθεί.

Ούτε τον ίδιον πρέπει να απασχολεί αυτό ούτε κανέναν.

Αν διαβάζεται καλώς.Αν όχι, πάλι καλώς.

Ο ρόλος του ποιητή είναι μεσάζων.

Ως μεσολαβητής οφείλει να επιτελέσει το έργο του.

Τίποτε άλλο.

Εκτός του ότι οφείλει με κάθε τρόπο να εκδίδει τα ποιήματα.

Τα ποιήματα οφείλουν να κατατίθενται ως γραπτό κείμενο και βιβλίο.

Να μη μένουν στα συρτάρια.

Η εκπομπή τους ουσιαστικά αρχίζει και το ιερό επανατροφοδοτεί τη γήινη ύλη,αφ΄ης στιγμής τυπωθούν και γίνουν βιβλίο.

Κι ας βγεί ένα μόνον αντίτυπο.

Και ας μη το διαβάσει κανείς.

Ο ποιητής είναι ένα ιερό ον και ως ιερό ον δεν έχει καμμία προσκόληση στο αποτέλεσμα.

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ

ΧΡΟΝΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή

μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.

Λείψανα παλιών άστρων και γω-

νιές αραχνιασμένες τ’ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεν-

νήσει ο νους του ανθρώπου.Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα

πληρώνοντας η Χτίσις θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και

το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.

Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του,σημάδι ότι καιρός να λα-

βουνε τα όνειρα εκδίκηση.Και μετά θα μιλήσει,να πεί: εξόριστε

Ποιητή ,στον αιώνα σου ,λέγε, τι βλέπεις;

-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο

ξινόχορτο.

-Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων

και Στρατηγών.

-Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των

δικών τους πτωμάτων.

-Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα

στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.Αλλά πριν, ιδού θα γίνουν οι ωραίοι

που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλπποι και Ροβέρδοι. Θα φορε-

σουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε το μαλλί

τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους, για να δε-

λεάσουν τα γύναια.Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα στέρξουν.

Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το κάλλος θα

παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.Και θα αγαναχτήσει το κορμί της

πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει.Και θα γίνει κατήγορος η

πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα που υπηρέτησε πιστά, σε

μαρτυρία φέρνοντας. Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατάρα, κατά

την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας: εξόριστε Ποιητή,

στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

-Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου

Αστικού μας Κώδικα.

-Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέ-

τρινο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς με τις Κρήνες και τα ορθά

Λεοντάρια.

-Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλή-

ρωση των Ζευγαριών.

-Βλέπω ψηλά μες στους αιθέρες, το Ερέχθειο των Πουλιών.

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ουρανού

σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.Αλλά

πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.

Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερ-

νήτες, κηρύσσοντας πολέμους.Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας

και ο Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπρά-

ξουν αυτοίι τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.Και μεγάλα πλοία

θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώ-

στες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζεί στην οσμή των πτω-

μάτων. Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ανοίγει στα

μέτρα του, κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

-Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι

της Αναστάσεως.

-Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία

στην καθαρότητα των ουρανών.

-Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.

-Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα

φρίξει.Ταραχή θα πέσει στον Άδη,και το σανίδωμα θα υποχωρή-

σει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενά-

ξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατά-

δικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Και θα

αδειάσουν όλα τα εργοστάσια , και μετά πάλι με την επίταξη θα γε-

μίσουν, για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και

χιλάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.Και θά’ρθουνε χρόνια χλωμά και

αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θά ’χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της

ευτυχίας. Και θά’ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.

Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία

της καταιγίδας από τ’ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας,θα γυρίσει για

να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.Και τον πρώτο λόγο του ο στερ-

νός των ανθρώπων θα πει, να ψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο

πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγεί. Και πάλι θα λατρέψει τη

γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς του ετάχθη.

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους

αιώνες των αιώνων!

‘ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ’

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ

Θυμάμαι.Καλοκαίρι του 1979.Σέριφος.

Έχω στήσει τη σκηνή στην είσοδο ενός ορυχείου.

( Η Σέριφος ήταν γνωστή για την εξόρυξη μεταλλευμάτων ,αλλά και για την πρώτη εν Ελλάδι απεργία μεταλλορύχων το1916, λόγω των απάνθρωπων και εξευτελιστικών συνθηκών εργασίας).

Μπροστά από το όρυγμα υπήρχε μια μικρή παραλία.

Μαζί μου τότε είχα πάρει δύο βιβλία.

Το ‘Ελευθερία αρχή και τέλος’,του Κρισναμούρτι, τότε είχε πρωτοβγεί με το εξώφυλλο με το γλάρο –τώδωσα μετά ή χάθηκε στις μετακομίσεις των καιρών- και τους ‘Προσανατολισμούς’ του Οδυσσέα Ελύτη.

Θυμάμαι,ήταν πρωί , μόλις είχε χαράξει.Έκανα μια βουτιά και βγήκα.Ξάπλωσα στην παραλία κοιτώντας προς το πέλαγος.Είχα δίπλα μου το βιβλίο.

Όπως το διάβασα –για ώρα-μπορώ να πω ξανά και ξανά,ένοιωσα ,το ψέλλισα κιόλας,το πόσο τα ποιήματα ανταποκρίνονταν στο νοιώσιμο της στιγμής μου και του χώρου.Είχα την αίσθηση μιας ανάτασης και μιας καθαρότητας σε πλήρη αρμονία με τον εαυτό μου και το περιβάλλον.

Δεν θα μπορούσα εγώ τουλάχιστον να κάνω μπάνιο μόνον ή να βλέπω τη θάλασσα.

Ήθελα και θέλω την ποίηση.Να μου μετουσιώσει την ύλη ,να μου γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στην ψυχή μου και τον κόσμο.

Για μένα ο κωδικός επαφής μου –της ουσιαστικής επαφής μου –με τον Κόσμον ,είναι η ποίησις.

Και είμαι ευτυχής γιατί το βίωσα-ερημίτης ων και νεανίας-χωρίς τη διανοητική επικάλυψη των μετέπειτα χρόνων μου.Έν πλήρει αγνότητι, απονήρευτος.

Τη Σέριφο δεν τη ξέχασα ποτέ ,όπως και το βιβλίο.

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν η αρχή της ουσιαστικής ζωής μου.

Ο προσανατολισμός και η ελευθερία μου.

( Μετά από καιρό καταλαβαίνει κανείς τι έζησε).

Το βιβλίο, και αυτό δεν είναι τυχαίο, έχει από τότε ανάμεσα στις σελίδες του άμμο και φύκια.Συνειδητά τα άφησα, ως ιερά.

Τώρα , με την ευκαιρία αυτή της αναφοράς στο ιερό και στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη,η συγκίνηση επανέρχεται μαζί με έναν επαναπροσανατολισμό της ζωής μου.

Χωρίς πολλά-πολλά, θαρραλέα και συνειδητά επανέρχομαι και επανεστιάζομαι στο ιερό εντός μου.Στην αλήθεια.΄Ανθ’ ημών η αγάπη΄,όπως θα έλεγε –εκ του πλησίον- ο Οδυσσέας.

Ποιός είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιές

Ανάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα ελιόφυλλα

Τα τζιτζίκια ζεσταίνονται στ’αυτιά του

Τα μυρμήγκια δουλεύουνε στο στήθος του

Σαύρες γλιστρούν στη χλόη της μασχάλης

Κι από τα φύκια των ποδιών του αλαφροπερνά ένα κύμα

Σταλμένο απ’ τη μικρή σειρήνα που τραγούδησε

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ:

‘Σώμα του καλοκαιριού’

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Ο Οδυσσέας Ελύτης,συνειδητά, μέσω της Ελληνικής γλώσσας,

της Αιγηίδος,του βιώματός του,της φαντασίας του ,της σκέψης του, συν της μεγάλης του αγάπης για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη,ευθυγράμμισε,εναρμόνισε και συνέθεσε εντός του, τον κόσμο του αφηρημένου με το συγκεκριμένο,το άλογο με το λογικό,το χώρο των ιδεών του Πλάτωνα με την Αριστοτελική ανάλυση, το σουρρεαλισμό με την ακρίβεια και τη γεωμετρία,την έκφραση της ψυχής μέσα στην καθημερινότητα, κι όλα αυτά με μια διαρκή και παρατεταμένη προσπάθεια να υπενθυμίσει και να επαναφέρει το ιερό στους Έλληνες κατ’ αρχάς και στην οικουμένη αργότερα, να το γειώσει και να εγκαταστήσει μια πηγή φωτός διαχρονική και αιώνια, που θα επανατροφοδοτείται εσαεί, λόγω της αγκυροβόλησης της ποίησής του, από τα αρχετυπικά ενεργειακά πεδία του σύμπαντος και που θα επαυξάνει την έντασή της και την ισχύ της, κάθε φορά που θα μνημονεύεται,θα μελετάται ή απλώς θα αναγιγνώσκεται.

Επανέφερε με πλήρη συνείδηση την ιερή τέχνη και με ενάργεια ξεδίπλωσε τον έρωτα για τη ζωή αυτού και του άλλου κόσμου χωρίς τον επίπλαστο , δαιμονικό και αυθάδη διαχωρισμό τους.

Η ιερή τέχνη διέπεται από όλα τα ανωτέρω συν την βιωμένη συνέχεια της συνειδητότητας,από της απαρχές της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα,και την προβολή και διατήρηση αυτής της συνέχειας στο μέλλον .

Εννιαίος ως ύπαρξη ο Οδυσσέας Ελύτης καταθέτει έναν οδοδείκτη, μια πνευματική διδασκαλία ως μέγας σύγχρονος διδάσκαλος που προτείνει, κάνει νύξεις και ως σοφός περιμένει και τον τελευταίο κουρασμένο προσκυνητή να προσέλθει.

ΚΑΤΑ ΤΟ ΣΤΡΕΙΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΤΟΥ

ΕΙΜΑΙ ΤΟΥ ΟΛΙΓΟΥ και του ακριβούς.Δεν υπήρξα ποτέ του τρίτου προ-

σώπου.Τρέφομαι από το δυσ και το ευ που κατά περίσταση προσφέρω.

Αρνούμαι όμως τροφή στους χορτάτους που ζητούν ολοένα κι άλλη, κι άλλη

πείνα. Θά ‘τανε σαν να επεδίωκα να ιδιοποιηθώ τα ίδια μου τα υπάρχοντα.

Κατά τ’ άλλα, συχνάζω εκεί όπου η θολούρα , ως κι ο καπνός του τσι-

γάρου μου ακόμη, εξουδετερώνεται απ’ το θαλασσάκι που φυλάγει καλού-

κακού για χάρη μου στο βορειοδυτικό της ντουλαπάκι η Παναγία η

Παντοχαρά.

Όμως η εύνοια δεν είναι πάντοτε μια συγγενής που συμπίπτει να σε αγαπά.

Και περνά πολύς καιρός έως ότου υπερχειλίσουν τα φρεάτια του νου σου¨

και το συμπίλημα που δημιουργείται απ’ όλων των λογιών τις κακοδαιμονίες

αποξηρανθεί και το πάρει ο αέρας.Έτσι απλά¨ όπως ο ύπνος παίρνει ένα μι-

κρό αγόρι πάνω στα σανά.Και με το τρίτο του αυτί τους παλμούς μιας άλ-

λης, πιό δικής του γης, κρυφίως εγγράφει.Οπόταν , τι ωραία να τρέχει το

χέρι σου πλάι σ’ ένα τοιχάκι γεμάτο λέξεις που προεξέχουν, έτσι που ν’ αρ-

πάζεται της λαλιάς σου η αγράμπελη.Τα πάντα είναι ζήτημα μυελού οστέων

της φαντασίας. Πως; Το άτυπτον ύδωρ του Κάβο-Μαλιά νά ‘ναι συνάμα και

πέτρα πελεκητή του πατρός Πινδάρου.Κάτι τέτοιες στιγμές είναι σαν να μη

μιλάς πλέον εσύ, αλλά τα συστατικά της πατρίδας σου, της ονομαζομένης

γης. Και ο συνειρμών, συνειρμείτω.

‘ Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ’

Η ΟΔΟΣ

Πιστεύω ότι ο Οδυσσέας Ελύτης δείχνει μίαν οδό.

Την οδό που μέσω της τέχνης επαναφέρει τον άνθρωπο στα ουσιώδη της ζωής και την ενσυνείδητη απομάκρυνσή τους από την αποιεροποίηση της .

Ο Οδυσσέας Ελύτης οφείλει να μελετηθεί και να ειδωθεί ως διδάσκαλος που διδάσκει μέσω της τέχνης της ποιήσεως.

Το ξαναλέω : πρόκειται για μια πνευματική διδασκαλία και όπως κάθε τι το αληθινό σιγά-σιγά αποκαλύπτεται και όχι σε όλους ,αλλά σ΄εκείνους που μοχθούν.

Η διδασκαλία του Οδυσσέα Ελύτη δεν γίνεται επαρκώς κατανοητή ,αν ο μαθητής δεν έχει επενδύσει το νοητικό του πεδίο με τη γνώση της Ελληνικής γλώσσας.

Η φυλή των Ελλήνων είναι κατ’ αρχάς τυχερή που γεννήθηκε ένα τέτοιο ον στον τόπο αυτόν, αλλά το ον αυτό είναι άκρως απαιτητικό – ορθώς- και της ζητά ,αν θέλει να ενώσει τα αντίθετα και να σταματήσει τους με διάφορους τρόπους ‘εμφυλίους’ της, καθώς και αν θέλει να αναβιβασθεί και να επεξεργασθεί το νου και τη σκέψη της, να επαναβαπτισθεί στα αρχετυπικά ύδατα της γλώσσας.

Ας μελετηθεί η ‘Ιδιωτική Οδός’, όχι ως ατομική κατάσταση ,αλλά ως να αφορά το Ελληνικό έθνος στο σύνολό του.Η ποίησή του επαναφορτίζει τις έννοιες,αποκωδικοποιεί το μυστήριο,λειτουργεί ιαματικά και θεραπεύει τις μολυσμένες συνειδήσεις.Χρειάζεται η ποίησή του να μελετηθεί όχι μόνον υφολογικά ή φιλολογικά ,αλλά μυστικά και αποκρυφιστικά και έχω την αίσθηση όχι κατά μόνας, αλλά σε ομάδες που θα συναντιούνται επί τούτου και ας αφεθεί μετά κανείς σε ένα ενύπνιον ,σ’έναν έρωτα,σ’ ένα νωχελικό βάδισμα σε κάποιο νησί του Αιγαίου, να του αποκαλυφθεί το θείον και το ιερόν του κόσμου τούτου.

Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που μόχθησε πολύ,ένα πλάσμα που εξέλαβε τον κόσμο ως φως,που και το ενσωμάτωσε εντός του, που τον χάρηκε και ως καινόν δοχείον δέχθηκε τις ενοράσεις και τα κελεύσματα και που αξιοποιώντας το τάλαντο που του εδωρήθη-ευτυχώς- το προσέφερε και ο ίδιος δωρέα στους γηγενείς.

Ο Οδυσσέας Ελύτης ήταν γνώστης της θεικής του καταγωγής, του έργου που είχε κληθεί να υπηρετήσει και του χρόνου που είχε για να το φέρει εις πέρας.

Βίωνε την άλλη πλευρά,δεν έκανε του χάρου χειροφιλήματα, πήγε με τη χαρά,τον έρωτα, τη γεωμετρία της ψυχής.Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο.Η τάση προς την τελειότητα διεγείρει πάντοτε τις ατέλειες του καθενός και η μάχη είναι τιτάνεια.

Καθαγιάζοντας ο ίδιος εαυτόν ,δια της τέχνης του ωθεί εμάς πλέον προς το δικό μας καθαγιασμό.Ο ίδιος μετουσίωσε και αγιοποίησε την ύλη,-την ύλη του-μέσω της ποίησης.Μας έδειξε το καθαρό αίσθημα.

‘Δυστυχώς, η ανθρωπότητα παράγει πολύ αίσθημα και ολίγο πνεύμα. Και το πολύ τρώει το λίγο.

Δεν το λέω σχετλιαστικά¨ το λέω με λύπη. Επειδή το πολύ σπαταλιέται και συσσωρεύεται σε τόσο μεγάλες ποσότητες που καταντά ν’ αποκλείει κάθε προσέγγιση προς το Ουσιώδες. Και το δάκρυ, το πιό ιερό πράγμα, με το να θολώνει τα μάτια (και τον νου) γίνεται η αιτία που συγχέουμε στην τέχνη την ομιλία

σε πρώτο πρόσωπο με την ιδιωτική περίπτωση του δημιουργού. Έτσι, μοναδικό μας κριτήριο απέναντι σε

κάθε δημιούργημα έφτασε νά’ναι η ‘συγκίνηση’ και μόνον. Είναι όμως έτσι; Αυτό είναι σωστό;

Προσωπικά, δεν θυμάμαι ποτέ να δοκίμασα συγκίνηση απέναντι στον Παρθενώνα ή την Ιλιάδα, στις ψηφιδογραφίες της Ραβέννας ή τον Σολωμό. Δόνηση, ναι. Δέος, ναι¨ αν όχι και απορία: πως γίνεται, πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος τόσο από τη φύση του υπό , να φτάνει σ’ ένα τέτοιο υπέρ;

Να ευθειάσει ή να καμπυλώσει τις γραμμές στο μάρμαρο, στη γλώσσα, στους ήχους, με τόση ακρίβεια που να υπακούουν και να μας παραδίνονται τα στοιχεία του κόσμου όπως θα θέλαμε να είναι, όπως τα ζητά η ψυχή μας και όπως όλες οι πιθανότητες δείχνουν ότι θα μπορούσαν να είναι.

Αλλά το ίδιο, υπό τον όρο της υψηλής ποιότητας, παρατηρούμε σε μια πιο μικρή κλίμακα: στ’ αρχαικά ειδώλια και τον Αρχίλοχο, στις λαικές Βαιφόρους και τον Θεόφιλο, στην Παραπορτιανή και το Ρόδον το

Αμάραντον.

Πνεύμα που για να το εισδεχθείς πρέπει να κάνεις άλμα πάνω από τη συγκίνηση.

Και νά’χεις την ψυχή σου στα δάχτυλα, στα μάτια, στα ρουθούνια, στα χείλη.

Από ‘κει μιλάει ο κόσμος.Από ‘κει βρίσκεις την ιδιωτική σου οδό.

Πιο καλά θάλλουν τα λουλούδια στον Επιτάφιο.

Μυρίζει έρωτα η εκκλησία.

Η ζωή μένει και δεν τελειώνει. Εδώ.’

‘Ιδιωτική Οδός’

Απαλλοτρίωσε το φόβο του θανάτου δι εαυτόν και παρέδωσε το χώμα αμόλυντο.

Οι συνεχείς αναφορές του στην Παναγία,με διάφορους τρόπους ,είναι καλό να ειδωθούν και από τη σκοπιά της προσομοίωσης της με τη γη και την ύλη-μητέρα στο αμόλυντο και καθαρό της στοιχείο.

‘Και την ύλη , επίσης, όπως την εννοούσα. Όχι ως καταναλωτής αλλά σαν μύστης αισθήσεων’.

‘ Ιδιωτική Οδός’

Η ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη είναι μια μυητική διαδικασία και μια πρόταση μεταμόρφωσης.

Απαιτεί πεπαιδευμένο ον ,στο σώμα ,στα συναισθήματα ,στο νου.

Δεν χαρίζεται και είναι και επικίνδυνη για τους αμύητους.Είναι πυρ και κατακαίει τον απροετοίμαστο,ακόμα κι αν την διαβάσει φυσιολατρικά, ως τον ποιητή του Αιγαίου παραδείγματος χάρι.

Λέει ο ίδιος και απαντάει για τον χαρακτηρισμό του ως ‘ποιητής του Αιγαίου’.

‘Στην Ελλάδα ο χαρακτηρισμός «ποιητής του Αιγαίου» δεν είναι άστοχος, αλλά παρερμηνεύεται.

Κι αυτό γιατί έχουμε τη συνήθεια να παίρνουμε τα πράγματα «ξώπετσα».

Επειδή ο κόσμος , όταν ακούει «ποιητής του Αιγαίου», πιστεύει ότι είναι ένας φυσιολάτρης, ένας άνθρωπος που βλέπει σαν τουρίστας τη θάλασσα και τα νησιά ,που κάνει κάτι ανάλογο μ’ αυτό που θά’καναν οι καρτ-ποστάλ των νησιών. Δεν είναι καθόλου αυτό.

Είναι μια τρισχιλιόχρονη παράδοση, που περνά μέσα από το Αιγαίο-κι εγώ ειδικά ,επειδή κατάγομαι από τη Λέσβο,όπου γεννήθηκε η λυρική ποίηση της Σαπφώς κι έχω ζήσει σ’όλα τα νησιά( όπου π.χ. στην Πάρο ήταν ο Αρχίλοχος και στην Αμοργό ο Σημωνίδης)΄έχω άμεση σχέση της συνέχειας.

Και όταν μιλώ για το φως , για τη θάλασσα,για τους ανέμους ,αυτά αναλογούν σε άλλα πράγματα βαθύτερα,που βρίσκονται σ’ ένα υπερβατικό επίπεδο.Είναι δύσκολο για τον αναγνώστη,ακόμη και τον μυημένο, με πρώτη ματιά να τα δει αυτά,αλλά με τον καιρό σιγά-σιγά βλέπω ότι η νεότερη γενιά τα αισθάνεται. Δηλαδή φορτίζω-όπως είπε ένας κριτικός- με ηθικές δυνάμεις τα φυσικά στοιχεία, και αυτό δεν έχει καμιά σχέση με τη συμμρετρία την απλή.Γι’ αυτό αντιδρώ λιγάκι στον τίτλο «ποιητής του Αιγαίου». Ουσιαστικά όμως είμαι,γιατί δεν τό ΄κανα επίτηδες. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα: είμαι ο ποιητής του Αιγαίου. Έτσι είναι η εμπειρία μου. Γιατί έζησα κα μεγάλωσα στα νησιά’.

Ο Οδυσσέας Ελύτης είναι μυστικιστής και αποκρυφιστής ποιητής ταυτόχρονα που συνεχίζει την παράδοση των μυστικών ποιητών της Ανατολής και μέσω του σουρρεαλισμού και της Ελληνικής παιδείας συνδέεται με τους αποκρυφιστές ποιητές της δύσης.

Γεφυρώνει την ορθολογική δύση με την ‘άλογη’ ανατολή και αυτό το έπραξε ως Έλλην.

Όπως οφείλει να το πράξει και κάθε Έλλην,καταμεσίς του Αιγαίου ,κατακαλόκαιρο.

Και ας μη λησμονηθεί ότι ο Οδυσσέας Ελύτης , επιμελώς έφερε σε μορφή στα Νέα Ελληνικά την Αποκάλυψη του Ιωάννη.

‘Είναι ανοιχτή για τον καθένα μας η ιδιωτική του οδός. Και όμως΄ την ακολουθούν ελάχιστοι.

Μερικοί, μόνον όταν συμβεί μία ή δύο φορές στη ζωή τους να είναι ερωτευμένοι.

Κι οι υπόλοιποι ποτέ. Είναι αυτοί που αποχωρούν μια μέρα από τη ζωή χωρίς να έχουν πάρει καν είδηση τι τους συνέβη. Και είναι κρίμας. Είναι κρίμας αυτός ο ισόβειος εγκλεισμός στην κιβωτό της Ανάγκης, με καθηλωμένες τις αισθήσεις σε υπηρετικό επίπεδο. Και νά ‘φταιγε μόνον η έλλειψη παιδείας;

Εδώ κι ένας αμπελουργός ή ένας ψαράς, εάν είναι αυθεντικοί, φτάνουν από την άποψη της συνειδητοποίησης των δρωμένων στον ίδιο βαθμό που φτάνει και ο ποιητής.

Μυριάδες ανεπαίσθητες δονήσεις από την πυρωμένη γη ή το πρωινό πέλαγος επενεργούν επάνω τους, με αποτέλεσμα ο ψυχισμός τους να δέχεται και να αποταμιεύει εγχαράξεις ανώνυμα θεικές.

Κάτι άλλο λοιπόν συμβαίνει¨ που σφραγίζει την ψυχή και σ’ εμποδίζει να πάρεις θέση απέναντι στο δίλημμα που δεν έπαψε ποτέ να θέτει με τον πιο απλό τρόπο η ζωή και στο πρακτικό και στο θεωρητικό επίπεδο. Ή παραμένεις με τις πέντε σου αισθήσεις αγύμναστες και τον ψυχικό σου κόσμο εκτεθειμένο σε συμβάντα επιφανείας που απλώς καταγράφεις, οπόταν, μείον τη διαφορά της ποιότητας, τοποθετείσαι στην ίδια παράλληλο με τα λαικά τραγούδια και τ’ αναγνώσματα των εβδομαδιαίων περιοδικών¨ ή αποδέχεσαι , κατ΄αρχήν, την ύπαρξη μυστηρίου, οπόταν θέτεις υπό αμφισβήτηση τα εξαγόμενα κάθε πρωτοβάθμιας εμπειρίας και εισχωρείς με μια βαθιά τομή στην πραγματικότητα , επιδιώκοντας

ν’ α να σ υ ν θ έ σ ε ι ς το φαινόμενο της ζωής βάσει των στοιχείων που σου προσκομίζουν, η αποδεσμευμένη από κάθε προκατάληψη σκέψη,αφ΄ενός ¨ και αφ’ ετέρου, οι ασκημένες , όπως ένα λαγωνικό , αισθήσεις που ενίοτε αν είσαι τυχερός τις βλέπεις να επιστρέφουν από τα πεδία όπου τις είχες εξαπολύσει, κρατώντας στα δόντια τους θηράματα της ίδιας σπουδαιότητας μ’ αυτά που κατά καιρούς έχουν επιτύχει να «χτυπήσουν» οι θρησκείες’.

‘Ιδιωτική Οδός’

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Ολόκληρο το έργο του Οδυσσέα Ελύτη

Φίλιππου Σέρραρντ: Το Ιερό στη ζωή και στην τέχνη, Ακρίτας

Φίλιππου Σέρραρντ: Η μαρτυρία του ποιητή, Ίνδικτος

Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου: Οδυσσέας Ελύτης-Ένα Όραμα του Κόσμου, Παπαδήμας

Άρης Μπερλής: 5 (+ 2) Δοκίμια για τον Ελύτη, Ύψιλον

Δημήτρης Γαβαλάς: Η εσωτερική διαλεκτική στη «Μαρία Νεφέλη»,Κώδικας

Χριστιάνα Νικοκάβουρα: Ελύτης και Γιούνγκ,ένας διάλογος, Ελλ. Γράμματα

Γιούνγκ: Το πνεύμα στον άνθρωπο την τέχνη και τη λογοτεχνία, Ιάμβλιχος

Κώστας Αξελός: Ανοιχτή Συστηματική, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Πλωτίνου: Εννεάδες

Περιοδικό: ‘Η Λέξη’:Το Αιγαίο, τεύχος 169

Α΄ δημοσίευση στο βιβλίο:‘ Τέχνη και Μυστικισμός’, εκδ. ‘Αρχέτυπο’, Δεκ. 2002

ΒΕΓΓΑΖΗ , ξανά

2011-02-27T21:22:00.000+02:00

1961-1963 μ.χ.

Μπορεί και να είμαστε

οι τελευταίοι έποικοι

Η Σύρτις

είναι μεγάλη και μικρή

Της Βερενίκης ο πλόκαμος

με τα παιδικά πέλματα

καταμεσήμερο στην Κυρήνη

νωχελικά γινόταν ιστορία.

Θα γυρίζαμε το βράδυ στη Βεγγάζη.

Αυτό το μέρος

δε σε πλήγωσε ποτέ.

Filmarmoniki / Ντοκιμαντέρ Για ένα Φιλότιμο

2011-02-23T12:07:00.000+02:00

Γιώργος Ιωάννου, Για ένα φιλότιμο

2011-02-23T12:02:00.000+02:00

Τα κοπάνησα στην καντίνα απόψε. Και δεν πρέπει καθόλου να πίνω, γιατί πολλά λέω και κάνω συνήθως. Μέθυσα απαίσια με ανιζέτα - μοιάζει κάπως με το δικό μας το ούζο αυτό το σπίρτο. Κακά μαντάτα πάλι∙ κυρίως απ' τον εαυτό μου.

Αλλά κι αλλιώς δεν μπορούσε να γίνει. Αμέσως μόλις μπήκα, γύρω μου σχηματίστηκε μια παρέα. Με κερνούσαν συνέχεια και με κανένα τρόπο δε μ' άφηναν να τους κεράσω. Ζηλεύω πολύ αυτές τις συντροφιές. Έχω χάσει άδικα των αδίκων τα χρόνια μου με κείνους τους άνοστους λογοτέχνες. Τα παιδιά αυτά μ' αγαπούν, το παραδέχομαι. Η αγάπη τους όμως είναι ίδια με κείνη, που έχουμε για τον καλόβολο συνταξιδιώτη. Κορυφώνεται κατά το μέσο του ταξιδιού, για ν' αρχίσει να σιγοσβήνει όσο τελειώνουν τα χιλιόμετρα. Στο τέλος μπορεί να μην πούμε ούτε αντίο. Όποιος έχει μιλήσει τα περισσότερα και τα ειλικρινέστερα είναι ο χαμένος. Το 'χω υπόψη μου αυτό το παιχνίδι, κι όμως θέλω με όλη μου την καρδιά να ξαναμιλήσω.

Έχω την υποψία πως σ' όλο αυτό το διάστημα καθόταν στο απέναντι τραπέζι αυτός που πρόκειται να γίνει φίλος μου. Έπινε δήθεν αδιάφορα, μα εγώ ξέρω πως το μάτι του και το αυτί του ήταν εδώ σε μένα. Να δούμε ποιος απ' τους δυο μας θα προσπέσει. Πάντως θα βουρλιζόμαστε έτσι για πολύ καιρό. Είναι βαρύς από μυστικά κι αυτός∙ το διαισθάνομαι∙ και θα πρέπει να σκέφτεται ολοένα το ίδιο πράγμα. Θα δοκιμάσω κι αυτουνού την αντοχή με αποκαλύψεις και θα δούμε. Μ' αυτή τη μέθοδο έχω χάσει όλους τους ανθρώπους μου σιγά σιγά. Ο πιο στενός μου φίλος, πάντως, πήγε τελευταία για γάμο.

Η ανιζέτα είναι αψιά, ιδίως όταν την ανακατεύεις με μπύρα. Τίποτα δεν εξαλείφεται, κακά τα ψέματα. Μ' ένα γρόσι στο τζιουμπόξ άρχισαν τα ζεϊμπέκικα του Μητσάκη:

Όσο βαριά είν' τα σίδερα...

Κάποιος χορεύει κα μάλιστα καλά. Αγαπάει, λένε, απελπισμένα ένα ανήλικο.

Κάποιος με παρατηρεί, με σκέφτεται δυνατά, νιώθω σα βάρος. Άναψαν κιόλας οι ιστορίες για το πώς ξεγλίστρησε ο καθένας μας απ' την όλο στοργή πατρίδα.

Στο μώλο ο γερανός αρπάζει με τις δαγκάνες του βράχους και τους ξαναβυθίζει στο πέλαγος. Είναι φορτωμένοι απολιθώματα ψαριών και οστράκων. Δεν είναι ανάγκη να 'σαι σοφός για να καταλάβεις τι έχει συμβεί. Οι πέτρες είναι βέβαια κατά μας∙ απ' το πέλαγο και πέρα αρχίζει, θαρρείς, η πατρίδα. Ο γερανός με το φωτάκι του συνεχίζει να στρέφεται∙ μια προς εμάς, μια κατά τη θάλασσα, και κει χαμηλώνει. Έτσι, μου φαίνεται, θ' αρπάξει και μένα καμιά μέρα.

Μια τέτοια νύχτα γλυκιάς χαράς θα τρέξω κατά το μώλο. Μέσα στο μεθύσι μου και στην άφθαρτη ακόμα εκτίμηση των φίλων. Όταν με ξαναβρούνε θα με σηκώσουνε στους ώμους τους. Εδώ ευτυχώς δεν υπάρχουν νεκροθάφτες. Ο φιλαράκος μου ο δύτης θα μ' έχει βγάλει απ' τη θάλασσα. Όλα τα έχω προβλέψει. Με τρέφει η απελπισία∙ αυτό το χαλάρωμα είναι που φοβάμαι.

Ο Νταντίνης πλαγιάζει απόψε, κινδύνεψε πάλι τη ζωή του. Τον ζητούσα στο μώλο, μόλις βγήκα απ' τα γραφεία. Μου είπαν πως ζαλιζόταν όταν ανέβηκε απ' τη θάλασσα. Ξαναφόρεσε το φόρεμα και βυθίστηκε, όσο να συνέλθει. Με υποδέχτηκε στην κάμαρά του με γέλια και φωνές. Εγώ στη θέση του θα ήμουν ράκος, σκεπτόμενος κυρίως το μέλλον. Μ' έφαγαν πολλά πράγματα, δεν ξέρω ποιον άτιμο να πρωτοδείρω. Παρατηρημένο τέλος πάντων∙ κάθε βράδυ έχω νέες αφορμές για ποτό και απανωτά τσιγάρα.

Ένα σφουγγάρι, μου είπε, έβλεπε∙ ριζωμένο όμως πιο βαθιά απ' ό,τι συνήθως κατεβαίνει. Αν και ήξερε καλά τον κίνδυνο, δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να τ' αφήσει. Αμολήθηκε, κι αμέσως ένιωσε να μουδιάζει ολόκληρος. Το ξερίζωσε εντούτοις∙ κι ούτε ξέρει με τι χέρια το κατόρθωσε αυτό.

Μαύρο και γλιστερό σαν πάθος, κείτονταν σ' ένα πανέρι το σφουγγάρι. Θα γίνει όμορφο κι αυτό στον ήλιο και στον αέρα.

Και γιατί το 'κανες αυτό; Αφού κανένας απολύτως δε σ' έβλεπε, γιατί το ΄κανες; του φώναξα.

Μα, για ένα φιλότιμο, απάντησε ήσυχα. Και κατόπι πρόσθεσε με σημασία: Εσύ τι ξέρεις απ' αυτά∙ εσένα τα γράμματα σ' έχουνε άσκημα δαμάσει.

Η ομίχλη [απόσπασμα - Γιώργος Ιωάννου]

2011-02-23T11:12:00.000+02:00

Η Ποίησις είναι πάντοτε

2011-02-11T19:32:00.000+02:00

Άφησε

δύο-τρία ποιήματα

-εν όλω-.

Σκέφτηκε ότι:

οι άνθρωποι αυτή την εποχή

τρέχουνε πολύ:

με το σώμα,

με τα αισθήματα,

με το μυαλό.

Ας μη τους κουράζουμε κι εμείς

-είπε-

με τις ενοράσεις μας.

Αργότερα ίσως.

Όταν κατλαγιάσει όλ' αυτό.

Τότε ας γράψουμε

για τότε να γράψουμε.

Κρυφά πάντα ,

ως άλλοι ΠεςΣώοι ,

να τα βρουν μες τα μπαούλα

των υπολογιστών μας, πλέον.

Όταν θα υπάρχει ο χρόνος

για αργό βάδισμα.

Η Ποίησις δεν υπήρξε ποτέ αποκούμπι

μέθοδος προσωρινής ανακουφίσεως.

Η Ποίησις

είναι πάντοτε

μια επικίνδυνη διάβαση

ηλεκτρικών συμβάντων.

Σύναξις

2011-02-09T21:33:00.000+02:00

'Ερχεται κάποτε ο καιρός

που οι σιωπηλοί λαμβάνουν θέσεις.

Τότε εξακοντίζουν τα βέλη του Λόγου

ελκύουν τις στρατιές των ποιητών

και όλα τα αγαθά έργα των αιώνων.

Αγρυπνία ψυχών συντελείται.

2011-01-22T21:20:00.000+02:00

Και μόνο που ζεις

Σου πρέπει

κάθε παρηγοριά

2011-01-22T19:37:00.002+02:00

ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΕΝΟΣ ΑΚΗΡΥΧΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η ζωή είναι μια αλληλεπίδραση ενεργειών και δυνάμεων. Ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά ένας μετασχηματιστής που τις εισερχόμενες στο σύστημά του ενέργειες τις μετουσιώνει, τις μεταβάλλει σε δυνάμεις και μέσω αυτών παράγει έργο. Η ποιότητα αυτών των προς έκφραση δυνάμεων εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την που βρίσκεται ο ίδιος νοητικά, ψυχολογικά και σωματικά.

Η οποιαδήποτε ανισορροπία στο σύστημά του δημιουργεί διαστρέβλωση των ενεργειών και τον απ’ αυτόν εξερχόμενων δυνάμεων.

Το ‘’καλό’’ ή το ‘’κακό’’ επί της γης, εξαρτάται άμεσα από το πώς θα χειριστεί ο άνθρωπος τις ενέργειες και πού θα τις κατευθύνει. Σε εγωκεντρικές, εγωιστικές, αλαζονικές και υπεροπτικές οδούς μέσα από το θυμό του και την επιθυμία να εξουσιάζει άλλους χωρίς ηθική τόλμη, οδηγούμενος συχνά σε μια συγκεχυμένη πάλη, χωρίς καν ίχνος συμπόνιας και καταστρέφοντας ότι βρει γύρω του, μέσα από τη λαχτάρα του για δύναμη και κυριαρχία ή θα επικεντρωθεί σε πράξεις θέλησης καλής, με κοινή λογική, έντονη στοργή για την ύπαρξη, ανοχή, τρυφερότητα και ταπεινοφροσύνη να δρα, ευσπλαχνικά υπέρ της ζωής, ανακτώντας οικειοθελώς τη χαμένη του αυτοεκτίμηση και χωρίς κανένα φόβο, με όλες του τις δυνάμεις να κινηθεί προς τη συνεργασία και να επιθυμεί να δει το έργο των άλλων ανθρώπων να προοδεύει, σύμφωνα με τον τρόπο ενέργειας που αυτοί επέλεξαν, βλέποντας το καλό του όλου και όχι του μέρους, που συνήθως είναι το δικό του. Τα ανωτέρω ισχύουν τόσο για ένα άτομο, μια ομάδα, ένα έθνος ή και έναν πλανήτη.

Η επιβολή και η βία που εξασκείται στην ελεύθερη βούληση κάποιου ανθρώπου, είναι ένα από τα μεγαλύτερα κοσμικά αμαρτήματα. Η αυταπάτη να θέλει κανείς να διοικήσει ή και να έχει εκτεταμένο έλεγχο, στο σώμα ή και στις συνειδήσεις των άλλων, αποτελεί ύβρη για την ουσία της ζωής.

Ουδείς καταπιεσμένος, ουδέποτε, έκανε αυτό που ήθελε ο δυνάστης. Καταναγκάστηκε. Εμπότισε το όποιο έργο με έντονο θυμό, θλίψη, φόβο και πόνο. Μολύνθηκε δηλαδή η πράξη, ακόμα και αν φαινομενικά πραγματοποιήθηκε. Έτσι αυτός ο πλανήτης έχει ρυπανθεί εδώ και αιώνες. Οι εφησυχασμένοι πληθυσμοί, με τη μετα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παρατεταμένη ειρήνη στην περιοχή τους, ‘’προστατεύονται’’ μέσα στην αυταπάτη της άνεσης και της ικανοποίησης με περισσή πλήξη έχοντας ως εμπροσθοφυλακή μια τραγικά φοβισμένη ηγεσία που κρύβει τον τρόμο της πίσω από ένα ισχυρό οπλικό σύστημα.

Η εξουσία απ’ όπου κι αν προέρχεται είναι συνώνυμη της βίας, του εξαναγκασμού και της ψευδούς χρήσης της δύναμης του λόγου. Η ψευδαίσθηση του να κάνει κανείς πόλεμο για να επιβάλλει τη δικαιοσύνη και την ειρήνη οδηγεί μόνο σε διαρκή σημεία κρίσης που συν τω χρόνω γίνονται μπούμερανγκ για τον ίδιο και τον οδηγούν σε νοητική, ψυχολογική και υλική ανισορροπία που εμπεριέχει τα σπέρματα της μελλοντικής του καταστροφής.

Το πρόβλημα των διανοούμενων που τάσσονται υπέρ του πολέμου δεν πρέπει να εκπλήσσει και δεν είναι επαρκής η αιτιολογία ότι έχουν έλλειψη ενημέρωσης.

Το πρόβλημά τους είναι τόσο ατομικό όσο και ομαδικό και αφορά τον εγκλωβισμό τους στην αυταπάτη της προσωπικής τους ευφυΐας, στην έντονη απομόνωση και στη μεγάλη τους ικανότατα να αιτιολογούν την καταστροφή διαστρεβλώνοντας την αλήθεια όχι από πρόθεση αλά από εθισμένη λόγω κουλτούρας, νοητική εστίαση και εμμονή στο εξωτερικό, στο περίβλημα των πραγμάτων και παντελής έλλειψη ικανότητας ή και δυνατότητας να εισέλθουν στην ψυχή και στην ουσία των γεγονότων.

Η συνήθεια του νου στη λεπτομερή ανάλυση της ζωής και η απομάκρυνση από το άμεσο βίωμα, οδηγεί αναπόφευκτα στη διατήρηση του φόβου του θανάτου, εκεί ακριβώς που διανέμεται ότι τον έχει νικήσει. Ο μηχανισμός και η ψυχρότητα που προέρχεται από τη συνεχή ανάλυση και η διανοητική ‘’επεξεργασία’’ του βίου είναι το βασικό εμπόδιο στην ανάπτυξη και στην εμφάνιση των ποιοτήτων της καρδιάς.

Οι σύγχρονοι διανοούμενοι είναι πολύ επικίνδυνοι γιατί με την υπεροψία του νου τους, τρέφουν και διατηρούν τη σκέψη του πολέμου, εκεί που οι μάζες επιθυμούν να ζήσουν ειρηνικά. Οι δε λαοί δεν βοηθιούνται να παραμένουν αδρανείς ή να παραλύουν και να ταυτίζονται με το φόβο που προξενούν οι εικόνες, κι αν δεν μπορεί να κάνει κανείς τίποτα τουλάχιστον ας σκεφτεί. Ας σκεφτεί που ο ίδιος επιτρέπει να υπάρχουν ακόμα στοιχεία εντός του, που είναι ενάντια στη ζωή. Και ειδικά πόσο εγωκεντρικός είναι.

Γιατί ο εγωκεντρισμός έχει μια και μόνη ιδιότητα: την χιλιάδων μεγατόνων ενέργεια της καταστροφής στον πυρήνα του ατόμου, στον ψυχρό χωρίς αγάπη τόπο της απομόνωσης, μια κουκίδα με τρομακτικής ισχύος αλαζονεία που θεωρείται ότι έχει το εκ θεού δικαίωμα να επιβάλλει την ‘’τάξη’’ σ΄αυτό που φοβάται πιο πολύ: τη ζωή, με την τρυφερότητά της, τη γαλήνη της, την αρετή, την ενέργεια, την ιερότητά της.

Κι αν πάλι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τουλάχιστον ας μη μεμψιμοιρούμε. Ας κάνουμε κάτι με τις αυταπάτες των δικών μας ακήρυχτων πολέμων. Ας επαναστατήσουμε αλλάζοντας το κακώς κείμενα της ζωής μας. Γιατί ο πόλεμος πάντοτε ήταν εδώ. Ας τελειώνουμε με τις εσωτερικές μας συγκρούσεις, ας συνάψουμε ειρήνη με τους οικείους μας, τους ‘’ξένους’’ και με τον εαυτό μας. Όχι ως ευχή, αλλά ως μια πράξη θέλησης που θα αποδώσει έργο. Διότι θέλει δουλειά η ανοικοδόμηση και θάρρος η ανάσταση …

… Και μη θυμώνεις στρατηγέ μου, μπορεί κάποτε να μείνεις χωρίς δουλειά.

- 1999 Μ.Χ-

ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

2011-01-15T11:54:00.000+02:00

Ιωάννη Ψάρρα : ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΧΑΪ ΚΟΥ, 2011

2011-01-15T11:39:00.000+02:00

Επιτύμβια επιγράμματα ήταν η έμμετρη ολιγόστιχη ποίηση των Αρχαίων Ελλήνων, πάνω σε μαρμάρινη ή λήθινη στήλη, που συνόψιζε την ιστορία του ανθρώπου που πέθανε και ετοποθετείτο πάνω σε τύμβο[ μικρό λόφο από χώμα] για να γίνεται ορατή από τους περαστικούς.

Αυτό το Σήμα-Μνήμα εμφανίστηκε γύρω στον 7ο αιώνα Π.Χ. και δαιτηρήθηκε μέχρι περίπου τον 5ο αιώνα Μ.Χ.

Θεωρείται πλέον ως ένα εξέχον λογοτεχνικό είδος.

Το πιο σύγχρονο επιτάφιο επίγραμμα που γνωρίζω είναι του Νίκου Γκάτσου και είναι χαραγμένο στην επιτύμβια στήλη που κοσμεί τον τάφο του Μάνου Χατζιδάκι στο κοιμητήριο της Παιανίας.

Είναι του 1994 Μ.Χ . [έτος θανάτου του συνθέτη] , με τους στίχους

‘μ’ ένα ταξίδι ανοίγει πάντα ο δρόμος για τους ουρανούς’.

Χάι Κου είναι τρίστιχα μικρά ποιήματα με 5 ,7 και 5 συλλαβές αυστηρά σε κάθε στίχο, δημιουργώντας έτσι ένα σύνολο δεκαεπτά συλλαβών

Το ποιητικό αυτό είδος άνθισε από τον 15 ο αιώνα και μετά στην Ιαπωνία και έγινε ευρύτερα γνωστό στη Δύση στις αρχές του 20 ου αιώνα.

Τα επιτύμβια Χάι Κου είναι η Σύνθεσις αυτών των δύο ισχυρών λογοτεχνικών παραδόσεων.

Η δομή τους βασίζεται στα Χάι Κου και το εννοιολογικό τους περιεχόμενο στα επιτύμβια επιγράμματα.

Οι εικόνες από το Φαγιούμ {περιοχή της Αιγύπτου ,όπου το1615 ανακαλύφθηκαν προσωπογραφίες πάνω σε ξύλο ανθρώπων που είχαν πεθανει} της παρούσας έκδοσης είναι αναφορά στην ξεχασμένη αθανασία και ο αρμός που συνενώνει φαινομενικά ετερόκλητες εποχές, υπενθυμίζοντας έτσι τη συνέχεια της συνείδησης.

Πάντα εδώ

Ο ανά τους αιώνες

Δρυς Φυλλοβόλος

2010-12-31T19:39:00.000+02:00

Πρώτη του Χρόνου

Κάθε θρησκεία άλλη

Μέρα θανάτου

Filmarmoniki / Ντοκιμαντέρ Για ένα Φιλότιμο

2010-12-10T22:06:00.000+02:00

ΟΙ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΔΕΣ

2010-12-10T21:59:00.000+02:00

Samuel Barber - Adagio for Strings

2010-12-10T21:53:00.000+02:00

Schnittke: requiem

2010-12-10T21:51:00.000+02:00

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝ ΙΕΡΟ ΘΑΝΑΤΟ

2010-11-21T20:40:00.001+02:00

ΚΗΔΕΙΑ ΠΑΛΑΜΑ 28.2.1943

ΚΗΔΕΙΑ ΣΕΦΕΡΗ 22.9.1971

''ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ''

2010-11-14T13:00:00.000+02:00

Τραυματισμένο κορμί,

τραυματισμένος ο τόπος,

τραυματιμένος ο καιρός -

Νοέμβριος 1949

Γιώργος Σεφέρης, ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΩΝ Β'

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥ 'ΚΛΕΨΑΝ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ

2010-11-14T12:40:00.000+02:00

Θα σου πάρουν τον ίσκιο των δέντρων, θα τον πάρουν

θα σου πάρουν τον ίσκιο της θάλασσας , θα τον πάρουν

θα σου πάρουν τον ίσκιο της καρδιάς, θα τον πάρουν

θα πάρουν τον ίσκιο σου...

15.3.1947

Γιώργος Σεφέρης : ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΩΝ , Β'

ΤΟ ΚΕΝΟ ΑΝΑΜΕΣΑ

2010-10-28T22:15:00.002+03:00

Είναι δεν είναι.

Αφού ασχολήθηκε επί μακρόν με τους ανθρώπους

Και ούτω πως εξανθρωπίστηκε και ο ίδιος

Τρυφέρεψε τόσο πολύ

Που η Δύναμις του ήτο ένα κράμα

Κουταλιανού Σιγιμούνδου Φρόϋδ και Πλάτωνος

Τώρα –είπε, απευθυνόμενος προφανώς ες Εαυτόν-

Είναι η ώρα να γράψω.

Έτσι κι έγινε.

Ήτο απλό

Μα ήταν τόσο απλό

Πως του είχε διαφύγει τόσα χρόνια

Άρχισε να αγαπά

‘Τον χρειαζόμουνα τον λαβύρινθο’, είπε.

Η Ιδέα

Ανάμεσα

Στην επίφυση και την παρεγκεφαλίδα

Ήταν

Η Θέληση ενός Σαλού Παιδιού

Που γνώριζε

Απειροστικό Λογισμό.

Από όπου και η Αγαθότης.

Στην πραγματικότητα

Ήταν εκεί από Πάντα

Μόνο που δε τόβλεπε

Γεφύρι μονότοξο.

‘Η Τυφλότης’, είπε.

Καμμία απολύτως πρόταση

Μια άφοβη κατάφαση

Εκεί

Πίσω από τον θύμο αδένα.

Αχ

Ησύχως

Με τα χρειώδη

Ήτοι:

‘Η γυναίκα της Ζάκυνθος’

‘Τα ρόδιν’ ακρογιάλια’

‘Η θλίψις του μαρμάρου’

‘ Σελήμ’

‘Η Έλαφος των άστρων’

‘Για ένα φιλότιμο’

‘Ελπίνωρ’

‘Δυτικά της λύπης’

‘Οκτάνα’

‘Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας Πολεμίσαντες’

Δεν βρήκε

Παρελθόν νάχει

Χαρά

Δεν βρήκε

Μέλλον νάχει

Ελπίδα

Τώρα!

Έσμηξε τις Ηράκλειες Στήλες

Βάδισε μόνος.

ΦΛΥΑ/

14.4.2010/ 21.00-21.30

Η νηστεία του περιττού

2010-10-28T21:52:00.000+03:00

Το απλό έχει οπίσω του το πολύπλοκον.

Είναι σαν τα σπερματοζωάρια που ερίζουν.

Ένα στο τέλος θριαμβεύει.

Ένα εισέρχεται.

Το ωάριο αναμένει, γνωρίζοντας τον μελλοντικό του πολλαπλασιασμό.

Στο τέλος πάλιν ο θρίαμβος του ενός.

Το αυτό και εις την τέχνην.

Πολλοί παραμένουν εσαεί ερίζοντα σπερματοζωάρια, πολλοί επίσης, εάν έστω και τα καταφέρουν να εισέλθουν , πολλαπλασιάζονται αενάως, μηδέποτε συντικόμενοι εις σώμα.

DOORS

2010-10-17T11:18:00.000+03:00

''Τα λόγια μου ήταν κούφια
όλο πρέπει και μη.
Για χρόνια χτυπούσα την πόρτα
κι είδα όταν άνοιξε
ότι χτυπούσα από μέσα''

Τζελαλαντίν Ρουμί

2010-08-15T21:59:00.000+03:00

‘Είδες να μαδάνε την κότα

και ο αέρας να συνεπαίρνει

τα πούπουλα;

Έτσι πάει το έθνος.’

Διονύσιος Σολωμός: Αυτόγραφα

01.05.2010

2010-05-01T11:06:00.000+03:00

Παράξενη Πρωτομαγιά

μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια

ήρθ' ο καιρός του έχε γεια

την να την κάνεις πια την περηφάνια

Στα δυό σου χέρια τα χρυσαφιά

σκοτάδι πέφτει και συννεφιά

ποιές μπόρες φέρνεις και ποιές βροχές

σε κουρασμένες νεκρές ψυχές

Παράξενη Πρωτομαγιά

ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση

μα της καρδιάς την πυρκαγιά

που θα βρεθεί ποτάμι να τη σβύσει;

21.4

2010-04-21T19:49:00.000+03:00

Απέραντη η θλίψη

Από τ' άχαρα τα λόγια

Σιώπησε

Από αλλού

Ερχότανε ο ήχος

2010-04-14T23:26:00.002+03:00

Ησύχως

Με τα χρειώδη

Ήτοι:

‘Η γυναίκα της Ζάκυνθος’

‘Τα ρόδιν’ ακρογιάλια’

‘Η θλίψις του μαρμάρου’

‘ Σελήμ’

‘Η Έλαφος των άστρων’

‘Για ένα φιλότιμο’

‘Ελπίνωρ’

‘Δυτικά της λύπης’

‘Οκτάνα’

‘Υπέρ της Αχαϊκής Συμπολιτείας Πολεμίσαντες’

2010-04-14T23:19:00.000+03:00

Καμμία απολύτως πρόταση
Μια άφοβη κατάφαση
Εκεί

Πίσω από τον θύμο αδένα.

21.3.2010

2010-03-21T23:39:00.000+02:00

Η ανθρωπότητα-σκέφτηκε-

Έχει ανάγκη από τη σιωπή

Από όπου και η Ποίησις

2010-03-12T21:12:00.000+02:00

Επειδή σ’ αγαπάω

Και επειδή είσαι ηθοποιός

Θα δω όλες τις παραστάσεις αρχαίου δράματος

Σ’ όλες τις γλώσσες

Θα μελετήσω Σαίξπηρ στο πρωτότυπο

Θα πάω σε όλα τα εντατικά σεμινάρια του καλοκαιριού

Θα κάνω ασκήσεις ορθοφωνίας.

Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η αγάπη

Από του να πας εκεί που

Συχνα ζει ο Άλλος;

2010-03-12T21:07:00.000+02:00

Όταν πήρε και την τελευταία φωτογραφία

-αυτή που θα έμπαινε στο μουσείο, ως:

‘η τελευταία φωτογραφία της ανθρωπότητας’-

εξόρυξε τους οφθαλμούς του

τους εναπόθεσε και

απεχώρησε

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΦΥΡΕΣ

2010-03-06T22:34:00.000+02:00

Η γραφή είναι συνομιλία με τους τεθνεότες και

τους επιγόνους.

Είναι η γραμμή της συνέχειας.

Γράφοντας συνομιλείς με όλους

Γι αυτό εις την Ελληνικήν

υπάρχει η λέξις: συν-γραφεύς.

Αυτό ακριβώς υπονοεί,

συν, έναν, ακόμη: τον αναγνώστη.

Μόνον κατά τόπον υπήρξε μοναχική η γραφή.

Όχι κατά χρόνον.

Συν- γράφω σημαίνει:

Οικειοποιούμαι τα πάντα.

Κι απ’ αυτά τα πάντα τίποτε δεν μου ανήκει.

Ούτε τα ‘γραφτά μου’.

2010-03-06T22:24:00.000+02:00

Μία Ελληνική ; Κρίση

Του Ιωάννη Ψάρρα

Είναι πλέον κοινός τόπος ότι ο ‘από μηχανής θεός’, μας τελείωσε.

Τα αποθέματά του –κατά την ταπεινή μου γνώμη- εξαντλήθηκαν με το τέλος των Ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Εις το εξής θα υπάρχει μόνον στις τραγωδίες του Ευρυπίδη ως απολίθωμα μιας εποχής που ‘εξέτησε την ποινή της’.

Υπάρχει επίσης η αίσθηση , αν όχι η γνώση, ότι έχουμε μπλεχθεί στον ιστό της αράχνης , αλλά , κυρίως έχουμε μπερδέψει γύρω-γύρω από το σώμα μας, το σώμα της αράχνης, που είμαστε εμείς οι ίδιοι, όλα τα νήματα που δημιουργήσαμε ανά τους αιώνες, νήματα σκέψεων , πεποιθήσεων ,αντιλήψεων, αυταπατών ,εγωκεντρικών και συναισθηματικών, δραματοποιημένων απόψεων, θέσεων και πρακτικών.

Η αράχνη έχει μπλεχθεί στον δικό της ιστό!

Επίσης, η ενεργός νοημοσύνη μας , που έφερε έναν Οδυσσέα στην Ιθάκη του, έχει προσαράξει στο νησί της ενεργούς δολοπλοκίας, της συνεχούς πονηριάς ,όρα: λαμογιάς, της υπεροπτικής και άνευ μόχθου ‘αποδοτικότητας’, της διαρκούς και παρατεταμένης γκρίνιας, γκρίνιας μικρού παιδιού που αυθαδιάζει και απαιτεί μόνον, μιας ενεργούς αργοπορίας , που στοχεύει σε και για έναν απομεμακρυσμένο ‘σκοπό’ , που ποτέ δεν έρχεται , με μια καθήλωση του τώρα απερίγραπτη , που μόνον ο φόβος της μνήμης των θανάτων του Έθνους, μπορεί να περιγράψει, ένας εν ζωή θάνατος , που εμπεριέχει μια αφηρημένη ‘αιωνιότητα’ και έναν υποσχόμενο ‘παράδεισο’, μια παιδιάστικη ‘βυζαντινή’ παντοδυναμία , λίγο πριν την Πτώση.

Η Ελλάδα , αυτή τη στιγμή είναι ένα πείραμα.

Όχι μόνο για την Ευρώπη, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

[Έλληνες μη ‘φτιάχνεστε’ πάλι , δεν είστε ο περιούσιος λαός!].

Όπως το 1821 οι Έλληνες έδειξαν το δρόμο για τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και το 1940 το δρόμο για τη διάλυση του φασισμού και του ναζισμού, έτσι και τώρα , δείχνουν έναν δρόμο, μίαν Οδόν, που οδηγεί έξω από την υλιστική θεώρηση της ζωής, έξω από τον ρατσισμό, σε μια ποιοτικότερη ομαδική διαβίωση, έναν κοσμοπολιτισμό βασισμένον πάνω σε πλατιές, ανοιχτές απόψεις και σχέσεις, μια πιο φιλοσοφική θέση για τα κοινά,με υπομονή,συμπάθεια, ανεκτικότητα και απουσία ανησυχίας για τα μικρά της καθημερινότητας –και η παρούσα κρίση, είναι και αυτή ένα μικρό συμβάν , που έχει τις αιτίες του-, που όμως με διαύγεια σκέψης θα επιλύονται , βάζοντας τέλος στην ατομική και συλλογική απομόνωση,στο πάγωμα, στην ιδιοτέλεια, στην επίκριση των άλλων και ανεβαίνοντας, στην άλλη στροφή της σπείρας, όπου οι κοινωνικές αξίες θα προτάσσονται των εγωκεντρικών , όπου οι ανθρώπινες σχέσεις θα υπερβαίνουν την απόγνωση και όπου η ηρεμία της οικουμενικής ζωής θα οδηγήσει στην επανεμφάνιση του Ωραίου, του Πλήρους Κάλλους, της κοινής ,εκείνης , δημιουργικής τάσης για την τέχνη του ευ ζην , που η ενασχόληση με μια από των λεγομένων καλών τεχνών, είτε ομαδικά , είτε ατομικά είναι ο πρόδρομός της.

Από όπου και το τέλος του Πόνου και της Οδύνης.

Το πλέον καπιταλιστικό κράτος του πλανήτη, το Ελληνικό, ερήμην του,θα δημιουργήσει ένα τέτοιο ρήγμα στο σύστημα , ως αποτέλεσμα της ίδιας του της κρίσης, που δεν θα έχει προηγούμενο.

Είναι η ΤΡΙΤΗ ΠΤΩΣΗ ΤΕΙΧΟΥΣ.

Το 1989, η πτώση του ‘τείχους’ του Βερολίνου και από τότε σταδιακά η κατάρρευση του ‘τείχους’ του ‘υπαρκτού σοσσιαλισμού’, με κορύφωση τον Δεκέμβρη του 1991[εκτός νόμου το Κ.Κ.Σ.Ε. και πσραίτηση του τελευταίου προέδρου της Σ.Ε., Μιχαήλ Γκορμπατσώφ-25 Δεκεμβρίου]

και τώρα, η ‘αποσύνθεση του ‘Τείχους’ του Καπιταλιστικού συστήματος και αυτού που το στηρίζει:

ο –ισμός ,που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του.

Έχω πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, όχι τόσο ατομικά στον κάθε Έλληνα-αν και μπορεί να περιμένει κανείς μια εκκωφαντική εκτίναξη του προς τα άνω-,όσο στο συλλογικό αρχετυπικό δυναμικό της φυλής , που δεν είναι άλλο από την ποιότητα της Ελευθερίας.

Μιας Ελευθερίας που πάντα έδειχνε, δείχνει και θα δείξει το δρόμο της ορθής επιλογής.

Αυτή τη στιγμή που : ‘ όλα φαίνονται να έχουν χαθεί και τίποτε δεν μπορεί να πάρει τη θέση τους’,

ας δούμε νηφάλια, ήρεμα, άφοβα, απτόητα και σιωπηλά , ποια ανάγκη πρέπει να υπηρετηθεί,κατανοώντας την αλήθεια που πάει να κυριαρχήσει ,αφοσιωνόμενοι στην οργανωμένη μέθοδο που οφείλουμε να αφήσουμε να μας κυβερνά- αυτή η αγάπη της οργανωμένης μεθόδου ας γίνει ο ηγέτης μας- και κοιτώντας μόνο προς μια κατεύθυνση, κατά προτίμηση την κάθετη- που όσες φορές το κάναμε , προκόψαμε, να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στο ρεύμα της κοινής μας Απελευθέρωσης και μην προτείνοντας ή κάνοντας για ένα διάστημα τίποτα , παραμένοντας όμως σε ‘δημιουργική αναμονή’, απαγκιστρωνόμενοι και αποδεσμευόμενοι από τις ‘δικές’ μας ιδέες –αυτές μας κρατούν αιχμάλωτους- να αφήσουμε να εκδηλωθεί το καινούργιο , το καινοτόμο, το γενναιόδωρο αποκαλυπτικό μέλλον μας , για το οποίο και με το οποίο ,θα είμαστε έτοιμοι να παίξουμε το ρόλο μας στο παιχνίδι του Κ(κ)όσμου.

14 Φεβρουαρίου 2010

ΣΥΜΦΩΝΙΑ Νο 1

2010-02-15T20:11:00.000+02:00

Στον Γιάννη Χρήστου

Γλώσσες φωτιάς

Αναπαριστούν

Όλα τα νοήματα

Του Παρμενίδη

Του Ηράκλειτου.

Τη σημασία της σκέψης

Που διέφυγε.

Επιτρέπουν

Να Αναληφθεί

Επίγονος.

Εν δευτερον συν 1/2

2009-10-16T18:35:00.000+03:00

Μετέβη.

Επέστρεψε.

Είδε το αίμα.

Το βλέμμα.

Ήταν κοινός γνωστός.

Έντιμα γνωστός.

Σκοτώθηκε σε εμφύλιο.

Στον Εμφύλιο.

Το πέρασε το ΄12, το ΄19, το ΄22, εκείνο το ΄36, το ΄40, το ΄44.

Τώρα τον βρήκε.

Τι τόθελε να πάει με τη μια μεριά;

Τι τόθελε να πάει με την άλλη;

Οριακός.

Αφιταλάντευση.

Πάντα αμφιταλάντευσις.

Να ακούς την ηχώ μετά την πράξη.

Να κοιτάς διπλά.

Ποιός ήρθε;

Ή έφυγε;

Αυτό το κόκκινο, που το λένε αίμα, που βγήκε απ’ αυτό το σώμα, δεν το άντεχε , δεν κρατιότανε, το άφησα και βγήκε, το πέταξα.

Τόσο διπλό μίσος , δε, δε συγκρατιέται.

Ή μήπως ήταν διπλή αγάπη;

Πάλι και πάλι , δε μου ήμουν αρκετός.

Σταμάτησα στο ΄49.

Το χίλια εννιακόσια σαράντα εννέα.

[ Αυτή η χρονολογία πρέπει-οφείλει να κείτεται ολογράφως ].

Δεν με πήγα μετά.

Δε θα το μπορούσα το άλλο.

Κι άλλο μισό.

Νεκρός είμαι ολόκληρος.

Ο ολοκληρωτισμός μιας Αυταπάτης

2009-10-14T14:14:00.003+03:00

Για έναν δρόμο πιο στεγνό ξεπούλησα τα εργαλεία της ψυχής μου.
Γιώργος Τριανταφύλλου

Έχει υπερβεί προ πολλού φαίνεται η αφέλειά μας, η πλήξη μας, η άνεσή μας, ο φόβος ενός επικείμενου ή του ήδη καθημερινού μας θανάτου τα όριά τους και έχουμε οδηγηθεί σε μια αποχαυνωτική, ανιαρή κατάσταση της κρίσης μας και του ερευνητικού μας πνεύματος. Κατά ομάδες προστρέχουμε ελπίζοντας σε λόγια και τεχνικές παρηγορητικές που δεν απαιτούν έργο και μόχθο εκ μέρους μας, παρά μόνο μια συναινετική συμμετοχή- συνενοχή –με καταπραϋντικά επιθέματα για την εγκόσμια αγωνία μας.
Τόση χαρά, τόση ευτυχία, τόσα βιβλία για το πώς θα ζήσουμε, τόσα βραχυχρόνια σεμινάρια ταχύρυθμης ευδαιμονίας, τόσοι πολλοί αυτοδιαφημιζόμενοι σωτήρες δεν μας υποψιάζουν άραγε, δεν μας κάνουν να αναρωτιόμαστε για το τόσο έντονο, επιτακτικό και με ιδιαίτερο ζήλο ενδιαφέρον τους να μας λυτρώσουν από τα δεινά μας;
Χρειαζόμαστε φαίνεται έτοιμη τροφή, κονσερβοποιημένη, ενίοτε να την έχει μασήσει και άλλος και να νιώθουμε από πάνω ότι μας κάνουν χάρη που απευθύνονται σε μας για να μας «βοηθήσουν».
Κατάντια. Ούτε ο ελάχιστος εγωισμός, ούτε σκέψη αμφιβολίας, ούτε διάκριση του τι και πως;
Επαίτες, εκλιπαρούντες, ελπίζoντες, βουβοί, αμήχανοι καταναλωτές «ευφρόσυνων» μηνυμάτων ίασης, θλιβεροί αναζητητές ενός γονέα που έχει προ πολλού πεθάνει. Χαμένες πατρίδες που τις ψάχνει κανείς σε μικρά δωμάτια ή σάλες ξενοδοχείων ματαίως.
Τι ωφελεί να ξεκουραστείς σήμερα με μια ήπια μορφή εναλλακτικής θεραπευτικής και αύριο να επιτελέσεις άρτια το τετριμμένο σου δρομολόγια; Το ρετουσάρισμα της θλίψης και της πίκρας, η επιχωμάτωση του ενστίκτου και του ασυνείδητου με τεχνικές ευδαιμονίας και αμέσου ιάσεως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε συναισθηματικά καρκινώματα και σε νοητικό όλεθρο.
«Καλοπροαίρετα», ατσαλάκωτα και αρυτίδωτα πρόσωπα- μες στην τρελή χαρά- μεταφέρουν πληροφορίες και διογκώνουν την αυταπάτη της άνεσης ότι τίποτε κακό δεν μπορεί να συμβεί πλέον, αν ακολουθηθεί η ενδεδειγμένη δική μου μέθοδος ανάπτυξης και οδηγούν έτσι στον ολοκληρωτισμό μιας ήπιας και χαλαρής ζωής με τα 0% λιπαρά τις χιλιάδες ανθρώπους που επιζητούν ανακούφιση από την καθημερινή τους αγωνία και την ανάγκη.
Μα δεν υπήρξε πόνος, οδύνη σε αυτόν τον πλανήτη, ούτε ένα δάκρυ, ποτέ; Δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει πλέον;
Νανουρίστε κι άλλου τη συνείδησή σας, λικνιστείτε στην αιώρα της νωχέλειας, για να μην ανησυχήσετε ποτέ για τα δεινά που επέρχονται. Ζήστε δι’ αντιπροσώπου, όστις γνωρίζει τα της ψυχής σας, στο θολό αμνιακό υγρό μιας ολιστικότητας χωρίς ατομική ελευθερία. Είμαστε ήδη στο ξεπέταγμα της πιο βαθιάς μας θλίψης και της έλλειψης νοήματος της ζωής μας. Είμαστε στον τραγικό χρόνο της άγνοιας της τραγικότητάς μας.
Είμαστε θνητοί αυθαδιάζοντες και χαριεντιζόμενοι με την αθανασία, ψάχνοντας για μια ευτυχία που δεν υπάρχει γιατί ευτυχία είναι η δια βίου οικειοθελής θραύση της εκάστοτε ισορροπίας κι η εν εγρηγόρσει σταθερά της κινήσεως.
Από τώρα και στις επόμενες δεκαετίες θα απελευθερωθεί τεράστια ποσότητα κακού και βίας από κάθε ανθρώπινο ον. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι μην αγνοώντας την κακότητά μας, αλλά εμβαθύνοντας μέσα σε αυτήν και ερευνώντας της. Είναι το αναπόφευκτο καλό των καιρών.
Μην αυταπατάστε, μην κουκουλώνετε την κακία σας και μην αφήνετε άλλους να σας την κρύψουν. Δείτε την, βιώστε την, αποδεχθείτε την, λυτρώστε την από την επίπλαστη «καλοσύνη», μοιραστείτε την.
Είμαστε ήδη μέσα στον ολοκληρωτισμό της αυταπάτης μιας «αρμονίας» που καλύπτει επιμελώς τη βία και τη διαμάχη που υπάρχει σε κάθε πτυχή της ζωής κάτι που με συνέπεια ακολουθούν οι ανά τον κόσμο διοργανωτές σεμιναρίων ευωχίας.
Η επικείμενη μετά-καταστροφή αυτής της «αρμονίας» οφείλει να γίνει η επιμονή και βασική δράση κάθε έλλογου όντος.
Σφραγισμένος από τα ίδια μου τα ξίφη
το ζωντανό μου θάνατο εμπιστεύομαι.

2009-09-26T16:29:00.001+03:00

02.09 ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

2009-09-02T14:22:00.001+03:00

http://www1.ekebi.gr/images/publi/empbig.gif

ΩΣ ΕΑΝ

2009-09-02T14:18:00.003+03:00

Μνήμη Ανδρέα Εμπειρίκου

Μετά το πέρας των θλίψεων
Και η τελευταία επίκρισις εχάθη.
Ως κονιορτός αίματος
Παλαιάς λαιμητόμου
Αναπήδησαν αίφνης ή εξαίφνης-
Και τα δύο τοιούτα
Χάριν ποιητικής ευφωνίας-
Αφού πολλάκις εις το παρελθόν
Είχα καεί με τις ενασχολήσεις της
Υπάρξεως
Που κατά μήνα Σεπτέμβριον-
Πάντοτε, μα, πάντοτε-
Κατέληγαν εις πλήρην βίωσιν των
Αναληθέντων.
Εξαίφνης λοιπόν ή και
Αίφνης
Αναπήδησαν εκ του στήθους-
Του ιδίου, ιδικού μου στήθους και
Όχι άλλου, φερειπείν του πατρός μου-
Ρομφαίαι ιώδεις
Σχίζουσαι όλας τας μεμβράνας που με
Εχώριζαν από το
Ουσιώδες.
Έκπνους πλην όμως
Ξύπνιος
Ανεφώνησα την
Λέξιν
( μέχρις προ ολίγου κρυφής ).
Και
Ως άνδρας-πλέον ή μήπως και πλέων; _
Περιεπάτησα επί των υδάτων.

02.09.08/Φλύα

εκ νεου

2009-08-24T20:05:00.000+03:00

DARK MATTER

2009-03-21T10:09:00.003+02:00

Ενίοτε
παρατηρείται το φαινόμενο
η σκοτεινή ύλη-
λόγω κοπώσεως-
να επιτρέπει μία δίοδο.

Τότε
εξέρχονται του πλαισίου
οι ψιλιασμένοι και
οι έχοντες αποδεχθεί το θνήσκειν.

Συνήθως
είναι ποιητές.

[ Ουχί κατ' ανάγκην
οι δια των λέξεων , φράσεων και εννοιών
εκλιπαρούντες ]

Οι καιροί είναι τώρα.

2009-01-11T20:51:00.001+02:00

Οι καιροί είναι τώρα.

Υφαίνω έναν ιστό
Που θα πιάνει αυταπάτες
Θα τις αφήσω στα όρνεα και
Στον αρσενικό άνεμο

Εμένα μου πρέπει-
Με επιμέλεια-
Το δίχτυ αυτό να στήσω

Σαγήνη άλλη

Να μην περνά στις πεδιάδες.

Βα

2009-01-11T20:42:00.002+02:00

Μετατοπίζεσαι
Κατά μίαν θεότητα
Σου υπενθυμίζεται
Η επάρκεια του φωτός
Δεν είσαι
Ούτε σωματίδιο , ούτε κύμα
Δεν υπήρξες ποτέ ηλεκτρόνιο
Ένα επτά σιγανό μόνον
Όφειλες να θυμηθείς
Τα στοιχεία, τα σύμβολα, τις έννοιες
Τις σημασίες
Όφειλες
Να ταιριάξεις τα γράμματα , τις λέξεις, τις φράσεις
Να κάνεις την πρόταση

Βου και α: Βα

Απ’ όπου και το αναπάντεχον

TO ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ/ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

2008-12-25T20:20:00.002+02:00

''Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει ότι του μοιάζει.Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη να μας τρομάζει η ομορφιά.Ο Φραγκενστάιν έγινε πόστερ και στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού.Από την ώρα που ο Φραγκενστάιν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδενισή του. Γιατί δεν είναι που σταμάτησε να φοβάται, αλλά που συνήθισε να φοβάται.''

2008-12-20T18:12:00.002+02:00

ΤΟ ΨΑΡΙ ΒΡΟΜΑΕΙ ,ΟΝΤΩΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ. ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΔΙΝΕΙ Η ΟΥΡΑ.

ΟΙ ΑΥΡΙΟ

2008-12-20T18:06:00.001+02:00

Πατρίδα : τα λόγια που κρυφτήκανε, για να βγουν τα άλλα, τα επικά της φθοράς , μηρυκασμοί ανδρών δίχως ρίζες, με όρχεις άνευ σπέρματος, σπορείς δεινών μόνον, άνδρες με τ’ αχαμνά τους ρυτιδωμένα από την έλλειψη κόλπου θερμού, που πιάσανε και παίζανε μια με τα λόγια μια με το πουλί τους, με τα χώματα αυτά και να το’97, το ’22, το’ 36, το ’46, το ’67 , η εικοστή Ιουλίου του χίλια εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα.
Άντρες αναιδείς, του πεπρωμένου κλέφτες.
Και οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, που φτιάχνανε πατρίδες εδώ και έναν αιώνα και κάψανε τη χαρά στις μάνες και στις αδελφές.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;
Κανείς να μην πιστεύει πια κανέναν!
Να τους κοιτάτε στα μάτια.
Νεογέννητα κοιτάχτε τους γονείς σας στα μάτια .
Έφηβοι , βαθειά μέσα εκεί τους δασκάλους σας.
Μη δίνετε τίποτα σε κανέναν.
Δείτε αν κατοικεί κάπου, αν έχει σπίτι, αν έχει γλώσσα, καρίνα και έρμα το σκαρί του.
Πετσοκόφτε τους.
Αλλάξτε τους δέρμα.
Κανέναν να μην εμπιστευθείτε.
Κανέναν μεγάλο.
Αφανήστε τους.
Κοιτάξτε αλλού.
Φτιάξτε γλώσσα.
Κατακτήστε την.
Μοίρα δεν υπάρχει όταν σκοτώνεις το φόβο.
Περπατήστε την πλήξη σας, την απόγνωσή σας, την απελπισία σας.
Σωπάστε και αφήστε τους να πνιγούν με το ίδιο τους πηχτό αίμα.
Μη τους τροφοδοτείτε άλλο.
Ούτε καν με το θυμό σας.
Νεκρώστε τους.
Βρείτε πατρίδα.
Εκεί που η μνήμη τελειώνει και αύριο δεν υπάρχει.
Έξω από το χρόνο και μέσα στην οδύνη.

Επιστρέφω ξανά και ξανά στην κατοικία μου.
Γράφω ποιήματα.
Φυσάει βοριάς.
Δυναμώνει το πυρ.
Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι επιταγχύνεται η πυρπόληση των ιδεολογιών , αυτών των σεληνιακών κυρίων της σήψης;
Τελειώνουν οι τέχνες όπως τις ξέρατε.
Χάνονται είδη από καιρό νεκρωμένα, συλλαβές παγετώνων.
Αναδύονται κατά κύματα ωκεανοί γαλαξιών.
Νεογνά φωσφορίζοντα , νήπια ποιητές, από γονείς ποιητές , συγγράφουν σε έπη βαθυγάλαζα, με μια ματιά , με ένα νεύμα το πεπρωμένο μας.
Η ιστορία δεν ήτανε για μας.

...2008, εις μνήμην

2008-12-13T22:35:00.002+02:00

Mαργαρίτα Καραπάνου : Μαμά

Δεν είναι εύκολο να ζεις κάτω από μια βελανιδιά. Δεν αναπτύσεσαι.
Η σκιά είναι βαριά. Το βιβλίο της Μ.Κ. θα μπορούσε να τιτλοφορείται ΄΄Η Σκιά ΄΄. Η Μ.Κ. είναι κόρη της Λυμπεράκη, συγγραφέως επίσης.
Σε όλο το έργο φαίνεται η αγωνία της υπέρβασής της. Μια σχέση αγάπης –μίσους.Μια προσπάθεια της κόρης να μην είναι πια κόρη, η συγκεκριμένη κόρη , της συγκεκριμένης μητέρας. Να γίνει γυναίκα, να ξεπεράσει τη γυναίκα –μάνα – συγγραφέα, να μη της μοιάζει πια, να γίνει ο εαυτός της. Δεν θρηνεί εκείνη που έφυγε- έφυγε;-αλλά την γυναίκα που δεν είναι.
Παχαίνει η κόρη, θλίβεται, καταθλίβεται, οδεύει σε θεραπείες. Χάνει άντρες,τους πέρνει συνέχεια η ΄΄άλλη΄΄ ( φαντασιακά ή και πραγματικά), μάχεται με το θεριό.
Το βιβλίο είναι μια μαρτυρία- μαρτύριο;- διαδικασία απολύτρωσης από το βάρος της μνήμης της μάνας, που ήταν εκεί και δεν ήταν, ήταν εκεί με τη γραφή της αλλά όχι με το σώμα της, ήτανε μια΄΄νεκρή μητέρα΄΄.Η κόρη προσπαθεί ν΄αποτυνάξει ένα ζυγό αλλά εις μάτην : γίνεται κι αυτή συγγραφέας.
Μνησαικακία; Η εκδίκηση του΄΄ καλού΄΄;Και η κόρη θάβεται, έχει εφιάλτες, χάνει τον ύπνο της. Η σύγκρουση , η αντιπαράθεση δεν έρχεται ποτέ. Δεν γίνεται εν ζωή.Γίνεται μέσω της γλώσσας (γλώσσα-μητέρα Επικοινωνούν οι δυο γυναίκες με τη γλώσσα-γραφή, αλλά είναι βουβές, ανέγκιχτες, απόμακρες ως σώματα. Εκλιπαρεί η κόρη το σώμα θερμό, ζεστό, άμεσο.Αντ΄αυτού υπάρχει η΄΄ ζέστη΄΄ της γραφής.Δεν αρκεί για την κόρη όμως. Πεθαίνει η μάνα, φεύγει και η κόρη γράφει, γράφει και της κάνει το μνημόσυνο, έξω από το χρόνο, έξω από τη σάρκα, από αλλού. Και το εκδίδει.Τη μνημονεύει και μνημονεύεται.
Την ΄΄σκοτώνει΄΄ εξ αποστάσεως.Δηλώνει ότι καταφάσκει στη θηλυκότητα και τον κόσμο, ότι δεν έχει πια εφιάλτες, και ΄΄ότι η νύχτα με τύλιξε σα δέρμα ΄΄, πιο δέρμα , πια νύχτα. Τελειώνει με το ΄΄Ήμουν καλα¨΄Το θέμα είναι αν η συγγραφέας είναι καλά σε ενεστώτα χρόνο. Που σημαίνει εγκαταλείπω την ταύτιση με τη μάνα μου- εγκαταλείπω θαρραλέα τη συγγραφή. Επανέρχομαι σε μένα . Γυναίκα πλέον που ΄΄στην πόλη , κάθομαι στο καφενείο κοιτάζω τον κόσμο.Λατρεύω τα ρούχα, τα ύφη, το άναμμα ενός τσιγάρου. Ένα απλανές βλέμμα. Έχω να κοιτάξω έτσι τους ανθρώπους από μικρή. Δεν φοβάμαι πια’’

Το κείμενο το έγραψα στις 8-12-2004, μετά την ανάγνωση του βιβλίου της ‘Μαμά’.

13.12.1943 ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

2008-12-13T22:30:00.001+02:00

ΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΥΠΟΘΕΣΙΣ

2008-11-23T18:31:00.001+02:00

Ο Εγγονόπουλος είναι ο κατ’ εξοχήν ποιητής της αγάπης, μιας αγάπης ενορατικής που υπερβαίνει κάθε διαστρεβλωσή της. Γι αυτό και εχλευάσθη.

02-08-2008

2008-08-02T21:52:00.000+03:00

Επιστροφες

2008-05-24T10:03:00.001+03:00

σε κάθε τι χαρά
η τεχνική αυτή της δημιουργίας
όταν το εγώ γίνεται Εαυτός
και τα ραγίσματα, όλα,
διάφανες επιφάνειες
θαλασσινού Πυρός.

Δεν είναι κάτι που αναμένεις
δεν είναι κάτι που ελπίζεις.

Είναι τώρα.

Από όπου και η Ποίησις.

Στοιχειωδη Σωματιδια

2008-05-18T19:56:00.003+03:00

Μα ήμουν από πάντα.
Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να είμαι.

Πες το παιχνίδι.
Πες το ενασχόληση με τον πόνο.

Σε κάθε περίπτωση, επανήλθα.
Οικειοθελώς.

Βερμεερ

2008-05-18T19:27:00.002+03:00

Κυριακή πρωί.
Διαβάζεις εφημερίδες.
Δηλαδή ,γενναιόδωρα αφήνεσαι και γίνεσαι άλλος.
Ακούς τα γράμματα.
Βρίσκεις συγγενείς χαμένους, ξεχασμένους ή και κρυμμένους από τα κοινά.

‘ Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Βερμέερ.Ένα κορίτσι ρίχνει γάλα σε μια κούπα και δίπλα της φαίνεται ένα καρβέλι ψωμί. Εκεί βρίσκονται τα πάντα. Όλες οι απαντήσεις βρίσκονται κατά ένα μυστήριο τρόπο σε αυτή την εικόνα’,
Μάικλ Λόνγκλεϊ , ποιητής, Ιρλανδός,
ΤΟ ΒΗΜΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΜΑΪΟΥ 2008.

Πίνω καφέ σ’ αυτόν τον πίνακα.
Μια κούπα είναι , την αγόρασα έξι ευρώ , στο Άμστερνταμ, στο εκθετήριο ,έξω από το μουσείο Βαν Γκόγκ.

‘ Ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους είναι ο Βερμέερ.Ένα κορίτσι ρίχνει γάλα σε μια κούπα και δίπλα της φαίνεται ένα καρβέλι ψωμί. Εκεί βρίσκονται τα πάντα. Όλες οι απαντήσεις βρίσκονται κατά ένα μυστήριο τρόπο σε αυτή την εικόνα’,
Ιωάννης Ψάρρας, ποιητής, Έλληνας,
ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ MAC, ΚΥΡΙΑΚΗ 11ΜΑΪΟΥ 2008.

Μαης

2008-05-09T20:35:00.002+03:00

Η ΠΟΙΗΣΙΣ.

ΤΗΝ ΦΕΡΟΜΕΝ ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ.

ΤΗΝ ΔΕΙΧΝΟΜΕΝ
ΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΗΜΠΟΡΟΥΝ
ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΙΓΝΩΣΚΟΥΝ
ΕΙΣ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ.

ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ.

ΟΥΧΙ ΜΟΝΟΝ Η ΠΟΙΗΣΙΣ
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ.

ΩΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
ΚΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ
ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΜΑΤΑ.

Εντος της Ποιησεως

2008-05-09T20:31:00.000+03:00

Ξεχνιέται κανείς.

Οι ανατιμήσεις
-σκοπίμως-
σε πάνε αλλού
μακριά πολύ από εσένα.

Απαιτείται-ίσως λέω-
η Ποίησις.
Εντός της δίνης.
Ως η μόνη λύση.

Εκεί θα καταλήξουμε όλοι.

Εντός της Ποιήσεως.

28.4.08

2008-05-07T21:34:00.001+03:00

Σήμερα είναι τ’ Αη Γιωργιού
Του μέγα καβαλάρη
Που σκότωσε τον Δράκοντα
Και την κακήν την ώρα

Σήμερα του Βιζυηνού
Σήμερα του Σεφέρη
Σήμερα ζώνει τ’ άρματα
Γιώργης Καραϊσκάκης

Βαθυτ' ς

2008-05-01T21:48:00.000+03:00

α, πως τη γλυτώνει κανείς
σα είναι βουτηχτής
βαθύτ'ς
ανοίγει η μύτη
αίμα και περικεφαλαία
αναπνέεις το αίμα σου
αρνήθηκες πάλι τη μέθη
αυτή τη νηφάλιο μέθη
που σε πάει στην παράλυση
θα βγεις
θα σκορτσάτουνε οι βίδες
-με αγαπάνε ακόμα;-
κάνεις τσιγάρο ζαλισμένος
κατουράς πάνω στην κουβέρτα
'δεν είναι τίποτα', ακούς
'αυτό ήτανε, πάει πέρασε'.
Τα έρμα τα σφουγγάρια,
μαύρα , κατράμ,σα τη ψυχή μ'.

Ο ΗΛΙΑΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ

2008-04-16T23:58:00.002+03:00

Αλφα Κόκκινο

Ακόμα οι άνθρωποι θρηνούν
Ακόμα κλαίνε
Οι φλέβες των οραμάτων διογκώνονται θραύονται
Και στα έκπληκτα μάτια
Σκουπίζουν τα δάκρυα.

Πάμε για καλή σοδειά¨

Για παιδιά που θα λαμπυρίζουν
Που θα ερωτεύονται
Που θα ανταλλάσσουν εν πνεύματι
Το αιώνιο.
**************************
Εψιλον Πορτοκαλί

Το ποίημα
Μετουσιώθηκε σε πράξη φωτός
Εδώ
Με σιωπηλό σώμα
Μετέχω στη τροχιά της γής.

Όσο η καρδιά μου πετά
Όσο βαδίζω
Θα προσφέρω το γέλιο μου και τη λύτρωση
Σ’αυτούς που θα χλευάζουν την πνοή μου.
***************************
Ητα Κίτρινο

Οι συντεταγμένες του ήλιου εντός μου
Και η κόρη του γαλαξία
Με τον οργασμικό μου παλμό
Εις τον αιώνα δονούνται.

Εκπίπτω μόνον ως εραστής και
Ανέρχομαι πάλιν
Ως φως.
*******************************
Ιωτα Πράσινο

Οράματα μικρών παιδιών
Που ανεβαίνουν στον ουρανό και
Κολυμπούν στο ποτάμι του γαλαξία
Κάθε τόσο με επισκέπτονται.

Μ’ένα νεύμα μ’ένα μειδίαμα
Με μεταμορφώνουν σε ρόδο
Και με περιφέρουν σε μέρη
Όπου μοιράζω την ευωδία των πετάλων
Κι όπου μου δωρίζεται η γύρις του φωτός.

Στην επαναφορά
Μου χαιδεύουν το μέτωπο τα μαλλιά και
Με ξυπνούν με καμπανούλες και
Με το χαμόγελο του ήχου που δεν αποδίδεται.

Εάν
Έστω και μία στιγμή
Δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου
Στο πολλαπλάσιο χαρίζεις
Ότι απεκόμισες από την περιπλάνηση
Από το ταξίδι.
*************************
Ομικρον Γαλάζιο

Στην άκρη του γαλαξία
Η έλξη είναι ασθενής.

Οι ενσταλάξεις του ήλιου
Ανορθώνουν το σώμα και
Επιβάλλουν το άχρονο.

Συνδιαλέγομαι με τη ροή τις εκκρίσεις
Το νεύμα των όντων.

Μετατρέπω το παρόν
Δημιουργώ το άρρητο του έρωτος
Μεταλλάσσω τις πολικότητες των αστέρων
Δονούμαι.

Εν εγρηγόρσει
Πλήρης
Μετέχω.
******************************
Υψιλον Μπλε

Σαν περιμένεις τη φλόγα που έρχεται
Ανοίγονται εμπρός σου μπουμπουκάκια
Στο χρυσαφί άρωμα μιας μέλισσας
Που παραληρεί.

Η τομή που φτιάχνεις στο χώρο
Φωτίζει τα πράγματα.

Η βαρύτητα ανυψώνεται στο συμβάν του γέλιου
Κι εσύ
Λάμνεις προς τους αστερισμούς
Αναχωρητής για κάθε τόπο
Με μια συχνότητα θερμή κι έναν κραδασμό
Που δεν αφήνει περιθώρια για λύπες.
*************************
Ωμεγα Ιώδες

Η προβολή του σώματός μου
Αυτό που λέω:
Νυν και ερχόμενον
Υπερίπταται όλων των κόσμων.

Συγχώνευση ήλιων αποστέλλει ο ομφαλός μου
Στους πλανήτες.

Όγδοο χρώμα άρρητο περιφρουρεί
Το υπάρχον έαρ.

Έλα
Θνητέ δυνάστη
Εναντιώσου στο αθάνατον
Πυρπόλησε το πυρ
Και εμβρόντητος αφανίσου
Στο κενό της καρδιάς σου.

Έλα κι εσύ
Σιωπηλέ εραστή
Άγγιξε
Λάβε το νεύμα
Φίλησε τα δάχτυλα
Τώρα που
Η επαναφορά των ρόδων και
Το μετείκασμα των αηδονιών
Δεν ανέχονται άλλη υποταγή.

Και η προβολή των σωμάτων
Αυτό που λέω:
Νυν και ερχόμενον
Επαναστατεί και θραύει
Τους ορίζοντες των πραγμάτων
Σχηματίζει κρυστάλλους και
Διέρχεται πλάσμα γέλωτος
Το πεπρωμένον
Συνάπτει φιλίες και
Ερωτεύεται συζύγους
Γεννά παιδιά και
Νταντεύει αγγέλους
Δονείται στα ερωτήματα των βράχων και
Απαγγέλλει τις αναγγελίες των ανέμων.

Την ίδια στιγμή
Ουδέ είδωλον
Ουδέ καθρέπτης
Έσωπτρον μόνον
Σφαίρος
Μέσα κι έξω ταλάντωση έρωτος
Φως στο φως
Πιο εκεί
Υπεράνω
Εν χορώ
Τα συμβάντα των κόσμων.
*****************************
Σιωπηλό Κενό ή Λευκό Κύμα

Η τροφή μου αχτίνες
Λάμψεις
Κεραυνοί σιωπής.

Η ψυχή μου κύμα
Ροή φωτιάς
Σε πεδίο θανάτου
Μνήμα κι αιώρηση
Εσαεί γέννεσις.
***************************
Τα ποιήματα έχουν γραφεί το 1985.
Συγκεκριμένα:το Άλφα, 4-8-85, Μύρινα/*το Έψιλον, 4-8-85, Μύρινα/*το Ήτα, 18-6-85, Αγία Σωτήρα, Λήμνος/* το Ιώτα,8-8-85, Μύρινα/*το Όμικρον, δεν έχω ημερομηνία αλλά εκεί κοντά θα έχει γραφεί/*το Υψιλον,31-7-85, Μύρινα/*το Ωμέγα,δεν έχω ημερομηνία/* το Σιωπηλό Κενό, 13-10-85, Πειραιάς.
( για την αντιγραφή: Τρίτη, 3-Ιανουαρίου-2006, πρωί 07.30, Φλύα )

Του χαρου και του Ερωτα

2008-04-04T21:17:00.001+03:00

Κι α κατοικούμε πα στης γης
Αλλού πάει το μυαλό μας
Πως 'δώ σα ναν’ το ξωχικό
Κι εκεί το πατρικό μας.

ΜΥΡΙΝΑ

2008-03-30T09:39:00.001+03:00

Η χαρά έρχεται από μακριά.
Όπως κάθε κύμα που το επικαλείται
ο Ρωμέϊκος ή ο Τούρκικος γιαλός.
Επανέρχεται η όραση.
Αυτό που σου μάθανε:
ότι, επί παραδείγματι,
τα βλέπεις όλα αντεστραμμένα
στη βάση του κρανίου ,
δεν ισχύει.
Ξεκινάς από το Οινοποιείο- την Ένωση- και
πας προς τον Αυλώνα.
Περνάς την στενωπό της Αγοράς.
Λες, εκεί στον Πλάτανο,
‘μόλις πατήσω το γεφυράκι
της ΔΕΗ, θα επιστρέψω’.
Από τον ίδιο δρόμο.

Ο ΔΡΑΚΩΝ

2008-03-29T09:13:00.002+02:00

Ο Δράκων είχε δάχτυλα
πολλών λογιώ και μαύρα
τόνα κοιτούσ' ανατολή
τό άλλο πα στη δύση
το τρίτο και το τέταρτο
τον μαύρο αφαλό του
το πέμπτο το χτικιάρικο
κοιτούσε κατά μένα.
Τι θέλεις Δράκο τον ρωτώ
τι θέλεις από μένα;
Θέλω μου είπε με φωνή
στριφτή βραχνιά και γκρίζα
να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά
να μου κρατάς το χέρι
να τρίψεις με οινόπνεμα
το πονεμένομ' στήθος.
Είμαι αιώνες μοναχός
αιώνες σκοτισμένος
πάει καιρός που έπαψα
Δρακογεννιές να θρέφω
θέλω κι εγώ μια συντροφιά
θέλω σεντόνια άσπρα
για όλ’ αυτά που έκαμα
θέλω να απαγκιάσω
σε μια γωνιά σ' ένα μεντέρ'
στην άκρια του κόσμου
να γιάνω απ' τα βάσανα
κι απ' την κακιάν την ώρα
να ζήσω πια σαν άνθρωπος
πίνοντας καφεδάκι
που από φόβο φόβιζα
εγώ τους φοβισμένους
που φοβιθήκανε κι αυτοί
εμέ το φοβισμένο.
Μακάρι νάρθει η στιγμή
κι αυτή η άγια ώρα
πούλοι μαζί ξεφόβητοι
χορό θε ν' αρχινίσουμ'
και πρώτος πρώτος χορευτής
εγώ ο μαύρος Δράκος
π' απ' τον ιδρώτα τσι χαράς
θα πέσω να ποθάνω
για να τελειώσ' η βάσανος
όλα τα μαύρα χρόνια
να λυτρωθούνε τα στοιχειά
και όλες οι κακίες
να 'ρθούνε μέρες έμορφες
νύχτες με πεφταστέρια
να γίν' η γης μια αγκαλιά
και να τελειώσ' ο φόβος
που ήρθε και κατοίκησε
αυτός σε ξένο τόπο
να πάει να ξεκουμπιστεί
στου Κρόνου τα λιμέρια
να κάνει στο δαχτύλιο τ΄
το γύρο του θανάτου.
Εδώ να μείνει η χαρά
η αφοβιά κι ο λόγος.
Ο Λόγος που 'ναι τσι καρδιάς
αυτός που πάντα είναι.
Αυτά τα λόγια να σου πω
και πάψε να φοβίσαι
ο Δράκος κι αν πάντα ήτανε
ποτέ του δεν υπήρξε.

εν αιθρια ;

2008-03-28T21:36:00.001+02:00

ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

2008-03-22T21:49:00.003+02:00

Πεθαίνει κανείς;
Κι αν ναι, ποιος είναι ο δικός σου θάνατος;
Ποιος ο δικός μου;
Πως πεθαίνει κάποιος;
Αυτό είναι το βασικό ερώτημα.
Πως πεθαίνεις.
Το άλλο, το ότι πεθαίνουμε , το γνωρίζουμε αιώνες τώρα , είναι ένα καθημερινό γεγονός. Το πιο καθημερινό.
Ο κάθε θάνατος είναι μοναδικός.
Ανεξάρτητα από τη γνώση της διαδικασίας, ο κάθε θάνατος αφορά αυτόν και μόνον που τον βιώνει.
Όλα τ’ άλλα είναι πως βλέπει κανείς τα πράγματα ‘απ’ έξω’ και δεν ενδιαφέρει καθόλου τον θανόντα.
Σ’ αυτό το πως, πρέπει να επικεντρωθούμε.
Είναι η πιο κορυφαία στιγμή ενός ένσαρκου όντος.
Μοναδική, ανεπανάληπτη.
Αφορά, κάθε φορά, και μόνον, το συγκεκριμένο όν.
Μπορεί η ζωή που έζησε μέσα στις τόσες ομίχλες των θεωριών , των ιδεολογιών, των αυταπατών , των πλανών να μην υπήρξε ποτέ η δικιά του ζωή, πράγμα ανά τους αιώνας το πλέον σύνηθες - αυτόν τον κόσμο ώσπου να τον αντιληφθείς σε ξεκληρίζει- η στιγμή του θανάτου όμως, είναι κυριολεκτικά αποκλειστική του υπόθεση.
Εννοώ πάντα το πώς, τον τρόπο.
Εδώ, πλέον , είμαι εγώ με εμένα , με όλα μου τα υπάρχοντα.
Εδώ το παιχνίδι τελειώνει.
Το ψεύδος.
Το κάθε ψεύδος.
Η στιγμή, η χωρίς ενδιάμεσα, η δίχως εκκρεμότητες.
Το άρρητο του ρητού ή το ρητό του αρρήτου.
Η επαφή.
Νοιώθω, έχω μια βαθιά συμπάθεια, έρωτα, για
όλους αυτούς που πέθαναν πριν από εμένα.
Γι αυτό το ιδιαίτερο πως του καθενός.
Όλοι τους υπήρξαν συγγενείς μου.
Όλοι τους, με τον δικό τους προσωπικό τρόπο
εξόδου, υπήρξαν ήρωες.
Μέλλει και σε μένα να πράξω το ίδιο.

21.3.

2008-03-21T18:30:00.002+02:00

Ξέρεις, είπε.

Μόλις τελειώσεις

με το θάνατο

αρχίζεις την ποίηση.

2008-03-16T14:57:00.003+02:00